PHP برای برنامه نویسان ASP.NET – قسمت پنجم

قسمت اول قسمت دوم قسمت سومقسمت چهارم

فرستادن ایمیل در PHP

یکی از نیازهای اساسی یک برنامه نویس وب، توانایی فرستادن ایمیل توسط برنامه تحت وب است. PHP برای این کار یک تابع ساده به نام mail در اختیار برنامه نویس قرار می دهد که باید آرگومان هایی مثل آدرس ایمیل شخص گیرنده، موضوع و متن ایمیل را برای آن مشخص کنید. به مثال ساده زیر توجه کنید :

<?php
$to = "imun22@gmail.com";
$subject = "Hello";
$body = "This is a test.";
$headers = "From : someone@gmail.com";
mail($to,$subject,$body,$headers);
?>

در مثال بالا ایمیلی با موضوع Hello به آدرس imun22@gmail.com از طرف someone@gmail.com فرستاده می شود. همانطور که می بینید تابع mail چهار آرگومان می پذیرد که البته مشخص نمودن آرگومان headers اختیاری است. شما در هدر ایمیل می توانید اطلاعاتی مثل From، Bcc و Cc را مشخص کنید. فرستادن ایمیل در PHP به همین سادگی است. حالا معادل کد بالا در ASP.NET ببینیم :


MailMessage mail = new MailMessage("someone@gmail.com", "imun22@gmail.com",
"Hello", "This is a test.");
SmtpClient smtp = new SmtpClient();
smtp.Send(mail);

در دات نت می توانید از کلاس MailMessage که در فضای نام System.Net.Mail وجود دارد برای فرستادن ایمیل استفاده کنید.

نشان دادن تاریخ در PHP

در ASP.NET برای گرفتن تاریخ جاری (Current) از کلاس DateTime کمک می گیریم. در PHP باید از تابع date استفاده کنید. این تابع یک آرگومان format دریافت می کند که بر اساس آن رشته خروجی اش را تولید می کند. استفاده از این تابع نکته خاصی ندارد، فقط اینکه با آرگومان فرمت می توانید انواع مختلف فرمت های تاریخ را تولید کنید. به مثال های تابع date توجه کنید :


<?php
echo date("Y/m/d"); //print something like 2010/03/08
echo date("l d F Y"); //print something like Sunday 08 March 2010
?>

فکر میکنم مثال ها واضح باشند. مثلاً استفاده از کاراکتر F در فرمت باعث ایجاد نام کامل ماه جاری در خروجی می شود یا کاراکتر l برای نشان دادن نام روز در هفته بکار می رود. مرجع کامل این تابع را به همراه کاراکترهایی که در قالب بندی تاریخ به کار می روند، اینجا مطالعه کنید.

جایگزینی برای MasterPage

یکی از قابلیت های کاربردی ASP.NET مسترپیج ها هستند. با استفاده از یک MasterPage می توان یک قالب کلی برای ظاهر تمام صفحات وب سایت یا صفحات مرتبط به هم تعیین نمود. در PHP همچین چیزی وجود ندارد اما می توان با استفاده از توابع و قابلیت های موجود چیزی شبیه به آن را پیاده سازی کرد. بدین صورت که Header، Footer و احتمالاً سایدبار قالب صفحات خود را در فایل های جداگانه PHP می نویسید و در هر صفحه آن ها را include می کنید. این روش مناسبی است که نرم افزارهای بزرگی مثل وردپرس نیز از آن استفاده می کنند. استفاده از این روش مزایای زیادی دارد. مثلاً وقتی قرار است Header تمام صفحات شما عوض شود دیگر نیازی نیست کد تک تک صفحات را تغییر دهید، تغییر دادن فایل Header.php کافیست.

تابع include و require محتویات یک فایل php را با آدرس مشخص درون یک فایل دیگر جای می دهند. به مثال زیر توجه کنید :

vars.php
<?php
$sitename = 'farasun';
?>

index.php
<?php
include('header.php');
include('sidebard');
include('vars.php');
echo $sitename;
include('footer.php');
?>

در مثال بالا فرض کنید که فایل vars.php در کنار فایل index.php قرار دارد. در فایل index.php محتویات فایل هایی که include شده اند قرار می گیرد و متغیر sitename که در فایل vars.php قرار داشت، چاپ می شود. در فایل های header.php، sidebar.php و footer.php می توانید از دستورات html و php برای قالب دهی و گرفتن اطلاعات مورد نیاز برای صفحات استفاده کنید.

توابع include و require هر دو یک کار را انجام می دهند با یک تفاوت، که اگر فایل مورد نظر وجود نداشته باشد include یک warning می دهد و require یک خطای مهلک یا fatal error.

فکر می کنم با این توضیحات و این مثال کوچک، کاربرد توابع include و require را فهمیده باشید.در مطالب بعدی با نحوه کار کردن با فایل ها، آپلود فایل ها و دسترسی به داده های یک پایگاه داده در PHP آشنا خواهید شد. با ما همراه باشید!

farasun.wordpress.com

مشترک فراسان شوید! چطور مشترک شوید؟

farasun.wordpress.com

این مطلب ادامه دارد….

PHP برای برنامه نویسان ASP.NET – قسمت سوم

خواندن قسمت اولقسمت دوم

کوکی ها در PHP

کوکی ها (Cookie) فایل های کوچکی هستند که اغلب برای شناسایی کاربران از آن ها در وب سایت ها استفاده می شود. هر بار که کاربر درخواستی به یک وب سایت می فرستد، فایل کوکی آن وب سایت نیز در صورت وجود فرستاده می شود. ASP.NET و PHP هر دو از کوکی ها به خوبی پشتیبانی می کنند اما مکانیزم کار کردن با آن ها کمی متفاوت است.

در PHP با استفاده از تابع setcookie می توان یک کوکی با مقادیر دلخواه بر روی کامپیوتر کاربر ایجاد کرد. این تابع دارای چندین پارامتر است که برخی از آن ها اختیاری است. لطفاً برای روشن تر شدن موضوع به مثال زیر توجه کنید :

<?php setcookie("myusername","imun22", time()+3600; ?>

در مثال بالا یک کوکی به نامmyusername ساخته می شود که مقدار imun22 را در خود ذخیره خواهد کرد. این کوکی یک ساعت بعد از بین خواهد رفت! برای اینکه PHP یک کوکی برای شما بسازد، باید آرگومان هایی را برای تابع setcookie مشخص کنید :

  • name : نام کوکی. شما بعداً برای دستیابی به اطلاعات این کوکی باید نامش را بدانید.
  • value : مقداری که کوکی باید در خود ذخیره کند. لطفاً اطلاعات حساس را در کوکی ذخیره نکنید!
  • expire : تاریخی که کوکی اعتبار خود را از دست خواهد داد و از کامپیوتر کاربر حذف خواهد شد.
  • path : مسیری بر روی سرور که این کوکی برای آن مسیر در دسترس خواهد بود. اگر این آرگومان را برابر ‹/› قرار دهید، کوکی در کل domain در دسترس خواهد بود. اگر به طور مثال برابر با ‹/sample/› قرار دهید، این کوکی فقط در دایرکتوری sample و زیر شاخه های آن قابل دسترس خواهد بود. اگر این آرگومان را ست نکنید، به طور پیش فرض کوکی فقط در دایرکتوری جاری قابل دسترس خواهد بود.
  • domain : دامینی که کوکی روی آن قابل دسترس خواهد بود. این آرگومان اختیاری است.
  • secure : یک مقدار بولین می گیرد و مشخص می کند که آیا کوکی باید بر روی یک ارتباط امن HTTPS انتقال یابد یا خیر. اگر برابر TRUE قرار گیرد، کوکی فقط زمانی ست خواهد شد که یک ارتباط امن وجود داشته باشد.
  • httponly : اگر برابر TRUE باشد، کوکی فقط بوسیله پروتکل HTTP قابل دسترس است. این بدین معنی است که زبان های اسکریپت نویسی مثل جاوا اسکریپت نمی توانند به کوکی دسترسی پیدا کنند.

اگر تابع setcookie با موفقیت یک کوکی را ایجاد کند، TRUE و در غیر این صورت FALSE برمی گرداند. به مثال زیر توجه کنید :

<?php
$TwoMonths = 60 * 60 * 24 * 60 + time();
setcookie('myuserinfo[username]', 'imun22', $TwoMonths);
setcookie('myuserinfo[lastvisit]', date("d/m/y"), $TwoMonths);
?>

در این مثال کوچک، نام کاربری و تاریخ آخرین مراجعه کاربر را در کوکی ذخیره کردیم. در واقع با این روش می توان به جای ذخیره کردن یک مقدار، با استفاده از آرایه ها چندین مقدار مختلف را در یک کوکی ذخیره نمود. مثال بالا در ASP.NET و سی شارپ کدی شبیه به کد زیر است :

HttpCookie cookie = new HttpCookie("myuserinfo");
cookie.Values["username"] = "imun22";
cookie.Values["lastvisit"] = DateTime.Now.ToShortDateString();
cookie.Expires = DateTime.Now.AddMonths(2);
Response.Cookies.Add(cookie);

البته این در صورتی است که فضای نام System.Net را using کرده باشید. همانطور که می بینید ASP.NET با کوکی ها به صورت یک کلاس برخورد می کند، در صورتی که در PHP این کار را یک تابع انجام می دهد.

دسترسی به مقادیر ذخیره شده در کوکی ها

ما در ASP.NET برای دسترسی به مقادیر ذخیره شده در یک کوکی از روش زیر استفاده می کنیم :

if (Request.Cookies["myuserinfo"]["username"] != null)
{
Response.Write(Request.Cookies["myuserinfo"]["lastvisit"]);
//do something else
}

در PHP هر کوکی که به کامپیوتر کلاینت فرستاده می شود به صورت خودکار در آرایه سراسری $_COOKIE قرار می گیرد. برای دسترسی به مقدار ذخیره شده در کوکی ها می توانید از این آرایه استفاده کنید.

<?php
if (isset($_COOKIE['myuserinfo'])) {
echo $_COOKIE['myuserinfo']['lastvisit'];
//do something else
}
?>

چطور یک کوکی را حذف کنیم؟

برای این کار شما باید تاریخ expire شدن کوکی را به زمان گذشته تنظیم کنید. این شبیه به همان کاری است که در ASP.NET هم انجام می دهیم. با این کار مروگر کاربر به صورت خودکار کوکی را حذف خواهد کرد.

<?php
setcookie("myuserinfo","", time()-3600);
?>

یک نکته مهم : تابع setcookie باید قبل از اینکه هر خروجی ای به مروگر ارسال شود، صدا زده شود. زیرا کوکی ها قسمتی از هدر HTTP هستند و باید قبل از اینکه خروجی صفحه وب به مروگر فرستاده شود، انتقال یابند.

مشترک فراسان شوید! چطور مشترک شوید؟

farasun.wordpress.com

این مطلب ادامه دارد…

PHP برای برنامه نویسان ASP.NET – قسمت دوم

قسمت اول را در اینجا بخوانید.

پردازش فرم ها

ASP.NET تمام سعی خود را کرده تا برنامه نویس را درگیر پردازش فرم های HTML نکند. در واقع یک برنامه نویس ASP.NET ممکن است با فرم های HTML آشنایی نداشته باشد اما در هر صفحه وبی که ایجاد می کند از آن ها استفاده کند. ASP.NET به صورت پیش فرض در هر یک از صفحات aspx یک فرم HTML قرار می دهد تا برنامه نویس بتواند با داده های ورودی کاربر کار کند. شاید در ASP.NET احتیاجی به دانستن نحوه ایجاد و کارکرد فرم های HTML نداشتید اما پردازش فرم های وب یکی از ملزومات اساسی PHP است.

فرم وب

اطلاعات فرم های HTML به دو روش Get و Post فرستاده و دریافت می شوند. در ASP.NET شاید این روش ها از دید برنامه نویس پنهان بمانند اما در PHP این برنامه نویسان هستند که باید در مورد استفاده از این روش ها در شرایط مختلف تصمیم گیری کنند. اطلاعات فرم ها در ASP.NET همیشه به خود صفحه فرستاده می شوند و به صورت پیش فرض از متد post برای این کار استفاده می کند. هنگامی که اطلاعات فرم به سرور برای پردازش فرستاده می شود و دوباره به صفحه باز می گردد، یک PostBack اتفاق می افتد. برای اینکه از متد get استفاده کنیم می توانیم یکسری پارامتر به صفحه مورد نظر خود بفرستیم و در صفحه مقصد با استفاده از Request.QueryString (که آرایه ای است از پارامترهای فرستاده شده توسط صفحه مبدا) اطلاعات فرستاده شده را بخوانیم.

اما در PHP این پروسه تفاوت زیادی دارد. شما باید خودتان در مورد متد ارسال اطلاعات تصمیم گیری کنید. در PHP اطلاعاتی که به روش get فرستاده می شوند را می توان در آرایه $_GET و اطلاعاتی که به روش post فرستاده می شوند را در آرایه $_POST پیدا کرد.

روش Post

همانطور که گفتم ASP.NET از این روش به صورت پیش فرض برای پردازش فرم ها استفاده می کند. در PHP شما می توانید با استفاده از متغیر سراسری $_POST به اطلاعات فرستاده شده توسط این روش دستیابی پیدا کنید. یک مثال کوچک می تواند مسئله را روشن تر کند :

<form action=«welcome.php» method=«post»>
Name: <input type=«text» name=«fname» />
<input type=«submit» name=«btnSubmit» />
</form>

یک فرم ساده HTML ساختیم که اطلاعات خودش (فیلد نام) را به صفحه welcome.php با روش post می فرستد. حالا فایل welcome.php را به صورت زیر می سازیم :

Welcome <?php echo $_POST[«fname»]; ?>!<br />

با این یک خط کد ساده اطلاعات فیلد fname را که در صفحه قبل قرار داشت، خواندیم. PHP در روش Post به صورت خودکار فیلدهای فرم را شناسایی می کند. اطلاعات ارسالی توسط این روش برای دیگران قابل رویت نیست و محدودیتی در حجم اطلاعات ارسالی نداریم. البته به صورت پیش فرض ماکزیمم حجم اطلاعات ارسالی در روش Post در PHP برابر با 8 مگابایت است که این مقدار را می توانید در فایل php.ini و با تغییر ثابت post_max_size در این فایل تغییر دهید.

یکی از کاربردهای مهم روش post که در ASP.NET هم استفاده می شود، اعتبار سنجی سمت سرور یا Server Side Validation است. به این صورت که اطلاعات فرم را به جای اینکه به یک صفحه دیگر بفرستید به خود صفحه می فرستید تا عمل اعتبار سنجی انجام شود. سپس اگر اطلاعات ورودی خطایی داشته باشد، در همین صفحه از کاربر می خواهید که اطلاعات را صحیح وارد کند. این روش برای اعتبارسنجی سمت سرور اطلاعاتی که می خواهند در دیتابیس ذخیره شوند بسیار مرسوم است.

روش Get

بر خلاف متد post، اطلاعاتی که با این روش فرستاده می شوند توسط همه قابل رویت هستند. کاربران این اطلاعات را در نوار آدرس مرورگر خود می بینند و برای اطلاعات ارسالی محدودیت حجمی داریم. متغیر $_GET در PHP شامل اطلاعات فرمی است که با متد get ارسال شده است. به مثال زیر توجه کنید :

<form action=«welcome.php» method=«get»>
Name: <input type=«text» name=«fname» />
<input type=«submit» />
</form>

برای نشان دادن اطلاعاتی که از این فرم به فایل welcome.php با استفاده از روش get فرستاده می شود، فایل welcome.php را به صورت زیر می سازیم :

Welcome <?php echo $_GET[«fname»]; ?>.<br />

هنگامی که کاربر روی دکمه submit فرم کلیک کند، نوار آدرس مرورگر او آدرسی شبیه به آدرس زیر را نشان خواهد داد :

http://yoursitename.com/welcome.php?name=value

این همان QueryString خودمان در ASP.NET است! در  URL بالا قسمتی که آبی است و بعد از علامت سئوال قرار گرفته را Query String می گویند. ما در ASP.NET برای دسترسی به مقدار پارامتر name در URL بالا از دستور زیر استفاده می کنیم :

Request.QueryString[«fname»]

یکی از مزایای استفاده از روش Get این است که کاربر می تواند صفحه را بوکمارک کند، چون دارای یک آدرس مشخص است. هنگامی که از متد get در PHP استفاده می کنید باید به این نکته توجه کنید که تمام فیلد ها به علاوه مقادیر آن ها در نوار آدرس مرورگر قابل مشاهده هستند، پس نباید برای ارسال اطلاعات حساس مثل رمز عبور از این روش استفاده کنید.

نکات تکمیلی

ما در ASP.NET قبل از اینکه از مقادیر موجود در QueryString استفاده کنیم، چک می کنیم که مقداردهی شده باشد، یعنی null نباشد. برای این کار از کدی شبیه به زیر بهره می بریم :

if (Request.QueryString[«fname»] != null)
//do something

معادل شرط بالا در PHP کدی شبیه به کد زیر است :

if (isset($_GET[«fname»]){
//do something
}

یعنی اگر فیلد fname مقداردهی شده بود عمل مورد نظر را روی آن انجام بده.

farasun.wordpress.com

در مطلب بعد با کوکی ها و نحوه استفاده از آن ها در PHP آشنا خواهید شد. برای اینکه مطالب بعدی را از دست ندهید مشترک فراسان شوید! چطور مشترک شوید؟

farasun.wordpress.com

این مطلب ادامه دارد…

پ.ن : از این به بعد برای تماس با من از این فرم استفاده کنید!

PHP برای برنامه نویسان ASP.NET – قسمت اول

برخی مواقع ممکن است یک برنامه نویس ASP.NET احتیاج به استفاده از PHP پیدا کند یا بخواهد ASP.NET را کنار بگذارد و به دنیای PHP کوچ کند! هرچند این اتفاق در مورد برنامه نویسان ایرانی کمتر می افتد زیرا تمام ابزارهای تکنولوژی گرانی مثل ASP.NET به صورت رایگان در اختیار آن هاست. ممکن است وب سرور مشتری شما لینوکس باشد و مونو هم روی آن نصب نباشد و شما برای اینکه مشتری خود را از دست ندهید می توانید از PHP استفاده کنید. حتی اگر هیچ گاه نیازی به PHP هم پیدا نکنید، دانستن دستورات معادل ASP.NET در PHP بهتر از ندانستن آن است. اگر شما هم یک برنامه نویس ASP.NET هستید یا حتی برنامه نویس PHP هستید، این مطلب می تواند دید خوبی در مورد تکنولوژی که با آن آشنایی ندارید به شما بدهد.

PHP for ASP.NET Developers

همانطور که می دانید ASP.NET یک زبان نیست، بلکه یک فریم ورک رایگان و مجموعه ای از مولفه های نرم افزاری است که شما می توانید به کمک آن وب اپلیکیشن هایی را با زبان هایی مثل سی شارپ و ویژوال بیسیک بنویسید. برنامه های ASP.NET ابتدا کامپایل می شوند و سپس روی سرور اجرا می شوند. PHP یک زبان اسکریپت نویسی کدباز است که دارای کتابخانه های مختلفی برای انجام دادن کارهای مورد نیاز در وب است. کدهای PHP معمولاً با کدهای HTML ترکیب می شوند و پس از تفسیر توسط مفسر PHP به مرورگر فرستاده می شود.

سینتاکس PHP

PHP از خانواده زبان های C است، قواعد نوشتن دستورات PHP کاملاً شبیه به زبان C است. به طور مثال باید در آخر هر دستور از علامت ; استفاده کنید. اگر با سی شارپ آشنا باشید برای یادگیری سینتاکس PHP مشکلی نخواهید داشت. به یک مثال کوچک و ساده از PHP توجه کنید :

<html>
<head>
<title>
PHP Test</title>
</head>
<body>

<?php echo ‹<p>Hello World</p>›; ?>
</body>
</html>

همانطور که گفتم می توان دستورات PHP را داخل یک فایل HTML نوشت. ما در ASP.NET وقتی بخواهیم در لابه لای کدهای HTML برنامه نویسی کنیم از تگ های <% %> استفاده می کنیم. در PHP هم برای اینکه بتوانیم به مفسر بفهمانیم که این دستورات را برای ما تفسیر کند، بایستی کدهای خود را در تگ های <?php و <? قرار دهیم. دستور echo در اینجا همان کار Response.Write را انجام می دهد. در حقیقت دستور معادل آن یک خط کد PHP در ASP.NET دستور زیر است :

Response.Write(«<p>Hello World</p>»);

متغییر ها در PHP

برای تعریف یک متغیر در PHP یک علامت $ در ابتدای نام متغیر می گذاریم و سپس آن را برابر مقداری که می خواهیم در آن متغیر ذخیره شود قرار می دهیم. برخلاف زبان های ASP.NET که حتماً باید نوع یک متغیر را در هنگام تعریف آن صریحاً اعلام کنید، در PHP این کار لازم نیست و خود مفسر با توجه به مقداری که درون متغیر می ریزید نوع آن را تعیین می کند. به مثال زیر توجه کنید :

<?php
$a = «iman»; // string
$b = 22; // integer
$c = TRUE; // boolean
$d = 24.895; //float
?>

فکر نمیکنم نیازی به توضیح اضافی باشد. امیدوارم این را بدانید که کلمات بعد از // به عنوان توضیحات نوشته شده اند! البته PHP دارای انواع دیگری نیز هست که ما در این مطب به آن ها نخواهیم پرداخت. فقط برای استفاده از یک متغیر باز هم باید نام آن را با $ همراه سازید. برای مثال برای چاپ مقدار متغیر a که در بالا تعریف کردیم باید به صورت زیر عمل کنیم :

echo ‹my name is $a›;

همچنین برای تعریف یک ثابت در PHP از سینتاکس زیر پیروی کنید :

define(«CONST_NAME», «farasun»);

تعریف توابع در PHP

می خواهیم متد زیر که به زبان سی شارپ است را به یک تابع PHP تبدیل کنیم :

private bool Example(int arg)
{
if (arg == 10) return true;
else return false;
}

همانطور که گفتیم در PHP هنگام تعریف متغیر نوع آن را مشخص نمی کنیم. در تعریف تابع نیز احتیاجی به تعیین نوع برگشتی تابع یا نوع آرگومان های آن نداریم. تابع متناظر با متد بالا در زبان PHP چنین چیزی می شود :

function Example($arg)
{
if ($arg == 10) { return TRUE; }
else { return false; }
}

مشاهده می کنید که در اینجا دیگر خبری از کلمات کلیدی private یا bool نیست! در ASP.NET هر صفحه خودش یک کلاس است اما در PHP چون به صورت پیش فرض کلاسی وجود ندارد پس خبری از private یا public بودن تابع نیست. برای صدا زدن تابع نیز کافیست نام آن را همراه با پارامترهای آن صدا بزنیم. همانند سی شارپ یا ویژوال بیسیک خودمان!

جایگزینی برای Response.Redirect

ما در ASP.NET برای فرستادن کاربر به یک صفحه وب دیگر از Response.Redirect استفاده می کنیم که در حقیفت یک درخواست به مرورگر کاربر برای تغییر صفحه وب می فرستد. در PHP تابعی به نام header وجود دار که کی تواند یک هدر HTTP را به مرورگر کاربر بفرستد. با کد PHP زیر می توانیم کاربر را به سایت گوگل بفرستیم :

header(«location: http://www.google.com&raquo;);

جایگزینی برای Request.Url

برای بدست آوردن آدرس URL صفحه وب جاری در ASP.NET از Request.Url استفاده می کنیم. در PHP می توانیم این آدرس را با روش زیر بسازیم :

$host = $_SERVER[‹SERVER_NAME›];
$uri = $_SERVER[‹PHP_SELF›];
echo «$host$uri»;

متغیر host آدرس سایت (به طور مثال http://emaple.com) و متغیر uri آدرس فایل (به طور مثال directory/test.php) را ذخیره می کند. سپس در خط سوم این دو به هم می چسبند و آدرس کامل صفحه را چاپ می کنند.

نکات تکمیلی

در این مطلب کوتاه نمی توان تمام جایگزین ها را معرفی کرد. اکثر جایگزین های پراپرتی ها و متدهای شیء Request را می توانید در متغیر رزور شده $_SERVER پیدا کنید. مستندات کامل این متغیر را در اینجا بخوانید. به علت شباهت زیاد PHP با زبان های خانواده C در اینجا از آموزش ساختارهای کنترلی این زبان مانند if و switch و حلقه های for و while اجتناب کردیم. اگر سی شارپ بلد باشید مطمئن باشید این دستورات PHP را نیز بلد خواهید بود.

در مطالب بعدی به مباحث مورد نیاز دیگر مانند پردازش فرم های وب، کوکی ها و مدیریت Sessionها و دسترسی به داده های یک دیتابیس در PHP خواهیم پرداخت. برای اینکه این مطالب را از دست ندهید، می توانید مشترک فراسان شوید! چطور مشترک شوید؟

farasun.wordpress.com

این مطلب ادامه دارد…

ASP.NET MVC; ساخت صفحات وب بدون فرم های وب!

اگر برای توسعه وب اپلیکیشن ها از ASP.NET استفاده می کنید و با نام MVC آشنایی ندارید، پس در حال حاضر از وب فرم ها در ASP.NET استفاده می کنید. اگر نمی دانید منظور از وب فرم ها (WebForms) چیست، این مطلب را بخوانید. شرکت مایکروسافت علاوه بر وب فرم ها، فریم ورک دیگری به نام ASP.NET MVC برای ایجاد وب اپلیکیشن ها در ASP.NET در اختیار توسعه دهندگان وب قرار داده است. این فریم ورک جدید، رایگان و کدباز است و روشی متفاوت از وب فرم ها برای توسعه صفحات وب به توسعه دهندگان ASP.NET ارائه می کند. در این مطلب به معرفی فریم ورک قدرتمند ASP.NET MVC می پردازم.

ASP.NET MVC فریم ورک قدرتمندی برای ایجاد اپلیکیشن های تحت وب است که از الگوی MVC استفاده می کند و توسط مایکروسافت به صورت اوپن سورس توسعه داده می شود. MVC یک الگوی طراحی و مخفف کلمات Model-View-Controller است. فریم ورک ASP.NET MVC الگوی طراحی MVC را در پلت فرم وب اپلیکیشن مایکروسافت یعنی ASP.NET پیاده سازی می کند. این فریم ورک اولین بار در دسامبر 2007 و با یک نسخه CTP توسط مایکروسافت معرفی شد. در مارس 2009 نسخه 1 پایدار آن عرضه شد و یک ماه بعد یعنی در آپریل 2009 شرکت مایکروسافت سورس کد فریم ورک ASP.NET MVC را تحت مجوز MS-PL منتشر نمود.

MVC چیست!؟

mvc

مفهوم کلیدی این فریم ورک همان سه حرف آخر آن یعنی MVC است. پس کمی در مورد آن توضیح می دهم. همانطور که گفتم، MVC یک الگوی طراحی است که همانطور که از نامش پیداست، یک پروژه نرم افزاری را به سه قسمت منطقی Model, View و Controller تقسیم می کند. شاید شما در حال حاضر با معماری 3 لایه نرم افزاری آشنا باشید. اگر اینطور است، شما مشکلی در درک الگوی طراحی MVC نخواهید داشت. MVC مفهوم جدیدی نیست، خیلی وقت است که در جاوا، رابی، PHP و بسیاری پلت فرم های دیگر از این الگو برای طراحی نرم افزار استفاده می شده است. اما خب برای توسعه دهندگان ASP.NET تازه است. سه قسمت اصلی الگوی MVC :

  • Model : مدل قسمتی از یک اپلیکیشن است که وظایف سنگین دسترسی به داده ها، پیاده سازی منطق و موجودیت ها را بر عهده دارد. به طور معمول یک مدل وظیفه Map کردن جداول اطلاعاتی یک دیتابیس را به کلاس های شیء گرا و برعکس را بر عهده می گیرد. احتمالاً شما همین الان هم در پروژه های خود، مدل را پیاده سازی می کنید و به آن لایه دسترسی به داده می گویید! Model باید طوری پیاده سازی شود که به هیچ وجه به رابط کاربری وابستگی نداشته باشد.
  • View : احتمالاً کاربرد View را حدس زده اید! رابط کاربری همان View است. در واقع بخشی که یک کاربر نهایی با آن تعامل خواهد داشت و اطلاعات را نمایش می دهد، View نام دارد. همانطور که رابط کاربری برای Model هیچ اهمیتی ندارد، اینکه چطور داده ها اعتبارسنجی یا ذخیره می شوند یا منطق اپلیکیشن شما چطور پیاده سازی شده است، برای View مهم نیست.
  • Controller : فضای خالی میان Model و View را Controller پر می کند. از آنجا که Model و View هیچ ارتباطی با هم ندارند و برای یکدیگر هیچ اهمیتی قائل نیستند، Controller داده ها را از Model به View برای نمایش به کاربر انتقال می دهد. کنترلرها تصمیم می گیرند که اطلاعاتی که شما وارد کرده اید را به کجا برسانند و همینطور چه چیزی را باید در خروجی مشاهده کنید. در واقع کنترل کننده و هماهنگ کننده میان Model و View است.

فقط به این نکته توجه داشته باشید که در یک اپلیکیشن MVC کامپوننت View فقط جهت نمایش خروجی به کاربر مورد استفاده قرار می گیرد و این Controller است که ورودی ها را از کاربر می گیرد و به آن ها پاسخ می دهد.

چرا از ASP.NET MVC استفاده کنیم؟

حالا که با الگوی طراحی MVC آشنا شدین، حتماً درک می کنید که چرا فریم ورک ASP.NET MVC علاوه بر ASP.NET WebForms توسط مایکروسافت ایجاد شده است. وب فرم ها که تا قبل از این تنها روش مورد استفاده در توسعه یک اپلیکیشن تحت ASP.NET بودند، حالا صاحب یک برادرخوانده قدرتمند شده اند. نمی گویم رقیب، چون ASP.NET MVC به هیچ وجه قصد از بین بردن وب فرم ها و جایگزین شدن به جای آن ها را ندارد. ASP.NET WebForms هم توسط مایکروسافت در نسخه های بعدی پشتیبانی خواهد شد و حتمآً بهبود خواهند یافت.

یکی از مزایای مهم استفاده از متدولوژِی ASP.NET MVC این است که شما را مجبور می کند تا یک جداسازی شفاف میان اجزای برنامه خود ایجاد کنید. این کار باعث می شود که توسعه پروژه در دراز مدت و آزمایش آن به آسانی انجام گیرد. الگوی MVC به شما کمک می کند تا بتوانید از Test Driven Development یا TDD در پروژه خود استفاده کنید. شما را قادر می سازد تا از تست واحد یا Unit Test استفاده کنید. به طور مثال شما می توانید عملکرد یک Controller را بدون اینکه روی ASP.NET اجرا شود، بررسی کنید که این کار عملیات تست واحد را سرعت می بخشد. برای انجام تست، می توانید از هر فریم ورک تست واحدی مثل NUnit استفاده کنید.

URLهای ایجاد شده در یک پروژه مبتنی بر فریم ورک ASP.NET MVC بسیار بسیار واضح هستند و البته برای موتورهای جستجوگر دوستانه (SEO Friendly) هستند. این کار را کامپوننت URL Mapping فریم ورک ASP.NET MVC برای شما انجام می دهد. URLهایی که نیازی به داشتن پسوند aspx یا هر پسوند دیگری ندارند و به آسانی از قوانین SEO و الگوهای نام گذاری REST پشتیبانی می کنند.

نکته ای که شما را خوشحال خواهد کرد این است که فریم ورک ASP.NET MVC از بسیاری از امکاناتی که در حال حاضر در ASP.NET هستند مثل MasterPage, Data Binding, Form/Windows Authorization, Membership/Roles, Data Caching, Session/Profile state management, Health Monitoring پشتیبانی کامل می کند.

نکته ای هم که ممکن است شما را اذیت کند این است که در فریم ورک ASP.NET MVC از برنامه نویسی مبتنی بر رویداد خبری نیست و همچنین نمی توانید از Post Back برای تعامل دوباره با سرور استفاده کنید. ASP.NET MVC برخلاف وب فرم ها که به صورت خودکار و با استفاده از ViewState حالت یک صفحه وب را به صورت مصنوعی حفظ می کنند، از مدل طبیعی بی حالت (=Stateless) وب پیروی می کند. البته این موضوع آنقدرها هم بد نیست چون باعث حذف ViewState می شود و حذف ViewState هم به معنی صفحات سبک تر و در نتیجه لود شدن سریعتر صفحات وب است.

برای شروع ASP.NET MVC به چه چیزهایی احتیاج دارید!؟

منابع این مطلب :

farasun.wordpress.com

برای باخبر شدن از مطالب آینده این وبلاگ مشترک فید فراسان شوید!

farasun.wordpress.com

پ.ن : مطلب مناسبی به زبان فارسی در مورد ASP.NET MVC در وب پیدا نکردم، به همین علت این مطلب را نوشتم. در آینده اگر علاقه مند بودید، در مورد تفاوت های ASP.NET MVC و ASP.NET WebForms خواهم نوشت.

بررسی بهترین ویرایشگرهای متن آنلاین برای توسعه دهندگان وب

یکی از تصمیمات مهمی که هر توسعه دهنده وب هنگام ایجاد یک وب سایت خواهد گرفت، همانا انتخاب یک ویرایشگر متن مناسب است. بسیاری از سیستم های مدیریت محتوای تحت وب، برای تولید محتوای متنی، ویرایشگرهایی با امکانات قالب بندی متون غنی (Rich Text) به کاربرانشان ارائه می دهند. نمونه های این ویرایشگرها را در هنگام نوشتن مطلب جدید در وبلاگ هایتان دیده اید. به طور مثال وردپرس، برای ایجاد مطلب یا صفحه، یک ویرایشگر با امکانات قالب بندی متن، درج تصویر و لینک در متن به شما می دهد.

rte

توسعه دهندگان وب برای دادن این امکانات ویرایشی به کاربران خود دو راه در پیش رو دارند، خودشان یک ویرایشگر بسازند یا از ویرایشگرهای موجود استفاده کنند. یک توسعه دهنده باهوش حتماً راه دوم را انتخاب خواهد کرد زیرا ویرایشگرهای زیادی روی وب وجود دارند که چند سال روی آن ها وقت گذاشته شده، عیب یابی شده اند و به صورت استاندارد درآمده اند و بسیاری از آن ها نیز به صورت اوپن سورس و رایگان در اختیار ما قرار دارند. در این مطلب به معرفی چند ویرایشگر مناسب برای توسعه دهندگان وب خواهم پرداخت.

TinyMCE

ویرایشگر اوپن سورس و قدرتمندی است که در تمامی مرورگرهای استاندارد فایرفاکس، اپرا، اینترنت اکسپلورر، سافاری و کروم به خوبی کار می کند. TinyMCE به راحتی و با نوشتن دو سه خط کد در صفحه مورد نظر شما جای می گیرد و به کاربران شما اجازه استفاده از یک ویرایشگر غنی و قدرتمند را می دهد. از مزایای این ویرایشگر می توان به سرعت لود مناسب، سازگاری با AJAX، قابلیت چند زبانگی و رایگان بودن اشاره کرد. TinyMCE دارای اجتماع کاربری، راهنما و مستندات بسیار خوبی است. بسیاری از سیستم های مدیریت محتوا مثل ورپرس از این ویرایشگر قدرتمند استفاده می کنند.

FCKeditor

ویرایشگریست که سعی می کند بیشتر امکانات ویرایشگرهای تحت دسکتاپ مانند MS Word را در وب پیاده سازی کند. سبک است و برای استفاده از آن احتیاجی به نصب در کامپیوتر کلاینت ندارد. این ها جملاتی است که در وب سایت رسمی FCKeditor در وصف آن نوشته شده اند. این ویرایشگر قدرتمند با تمامی مرورگرهای استاندارد سازگار است و با بیشنر زبان های برنامه نویسی تحت وب مجتمع می شود. امکانات مناسب برای قالب بندی متن، پشتیبانی از CSS، آپلود تصاویر، مرور فایل های روی سرور، ایجاد جدول، درج فرم فیلد، منوی راست کلیک (Context Menu) اختصاصی، پوسته اختصاصی، تشخیص خودکار مرورگر کاربر و خروجی HTML مطلوب از قابلیت های این ویرایشگر هستند.

Yahoo! UI Editor

یاهو یکی از پیشرو ترین شرکت های وب در زمینه تولید ابزارهای مربوط به توسعه دهندگان وب است. کنترل Rich Text Editor یاهو یکی از بهترین و قدرتمند ترین راه حل ها در این زمینه است. از امکانات این ویرایشگر میتوان به مجوز اوپن سورس، قابلیت های خوب قالب بندی متون، پشتیبانی از مرورگرهای مختلف، تنظیمات قابل انعطاف، پشتیبانی از قابلیت کشیدن و رها کردن و روش شیء گرا در برنامه نویسی آن اشاره کرد. این کنترل جزئی از پروژه کتابخانه YUI شرکت یاهو! است.

FreeRichTextEditor

یک ویرایشگر قدرتمند و مبتنی بر جاوا اسکریپت که با اضافه کردن فقط سه خط کد به صفحات خودتان می توانید به کاربران خودتان لذت استفاده از یک ویرایشگر زیبا و قوی را بدهید. ظاهر این ویرایشگر شبیه به MS Word ساخته شده که کاربران با آن احساس نا آشنایی نکنند. تقریباً تمام امکاناتی که از یک ویرایشگر تحت وب انتظار دارید، FreeRichTextEditor دارای آن می باشد.

NiceEdit

یک ویرایشگر بسیار سبک، کم حجم و با نصب آسان است که روی تمام مرورگرها و سیستم عامل های موجود به خوبی کار می کند. هر چند مانند TinyMCE و FCKeditor قوی نیست و امکانات کمتری دارد اما برای کسانی که یک ویرایشگر ساده و بدون دردسر نیاز دارند بسیار مناسب است. این ویرایشگر سبک فقط 35کیلوبایت حجم دارد و فقط از دو فایل (js و icon) تشکیل شده است. این را با تعداد فایل های دیگر ویرایشگر ها مقایسه کنید. پشتیبانی از متد HTTP Post و AJAX برای ذخیره متن خروجی، کم حجم بودن، اسفاده آسان هم برای برنامه نویسان و هم برای کاربران نهایی، تنظیمات قابل انعطاف و پشتیبانی از تمامی مرورگرهای استاندارد از مزایای استفاده از NiceEdit هستند.

FreeTextBox

پر استفاده ترین ویرایشگر متن در دنیای ASP.NET است. بسیاری از وب سایت های مبتنی بر تکنولوژی ASP.NET از FreeTextBox به عنوان ویرایشگر HTML استفاده می کنند. کاملاً با IE و فایرفاکس سازگار است و امکانات خوبی به کاربر نهایی جهت قالب بندی متن می دهد. نسخه های اخیر این ویرایشگر روی پلت فرم مونو هم اجرا می شود.

RTE ASP.NET Control

اگر شما هم مثل من یک برنامه نویس ASP.NET هستید، حتماً با User Controlها آشنایی دارید. هدف این پروژه در کدپلکس جمع آوری تمامی امکانات یک ویرایشگر متن غنی در یک کنترل ASP.NET است. فایل dll این ویرایشگر را به شاخه bin پروژه خود اضافه کنید و به راحتی در هر صفحه ای که خواستید از آن استفاده کنید. متاسفانه کیفیت خروجی این کنترل هنوز به سطح مطلوبی نرسیده و به جز IE و فایرفاکس، از مرورگر دیگری پشتیبانی نمی کند.

Silverlight RichTextEditor

همانطور که از عنوان این ویرایشگر پیداست، یک ویرایشگر غنی برای سیلورلایت است. اوپن سورس است و با سیلورلایت نسخه 2 سازگاری دارد. متاسفانه در حال حاضر توسعه این پروژه تا اطلاع بعدی متوقف شده است.

farasun.wordpress.com

مشترک فید فراسان شوید! نمی دانید فید چیست!؟

مطالب مرتبط :