استفاده از Castle ActiveRecord در پروژه های تحت وب

در سری آموزشی Castle ActiveRecord با یک پروژه مثال تحت ویندوز پیش رفتیم و همانطور که مشاهده کردید نکته خاصی در مورد نوع پروژه که تحت ویندوز بود وجود نداشت. اما استفاده از یک ORM در پروژه های تحت وب به علت ماهیت خاص وب، استراتژی خاصی را نیز می طلبد. در یک پروژه تحت وب، ممکن است کاربران زیادی وجود داشته باشند که هر کدام درخواست هایی را برای برنامه ما می فرستند که اکثر این درخواست ها مربوط به دسترسی به داده ها باشند.

ساده ترین روش برای استفاده از Castle ActiveRecord در یک برنامه تحت وب اضافه کردن خاصیت isWeb=»true» در بخش کانفیگ CAR در فایل web.config است. این کار باعث می شود تا CAR مجبور به استفاده از استراتژی متفاوتی برای نگهداری نمونه های Sessionهای NHibernate بکار بگیرد. در اینجا قصد نوشتن توضیحات اضافه را ندارم، بهتر است نمونه کانفیگ ActiveRecord برای یک برنامه تحت وب را مشاهده کنید :

<activerecord
 isWeb="true"
 isDebug="true"
 threadinfotype="Castle.ActiveRecord.Framework.Scopes.HybridWebThreadScopeInfo, Castle.ActiveRecord">
 <config>
 <add key="connection.driver_class"
 value="NHibernate.Driver.SqlClientDriver"/>
 <add key="dialect"
 value="NHibernate.Dialect.MsSql2008Dialect"/>
 <add key="connection.provider"
 value="NHibernate.Connection.DriverConnectionProvider"/>
 <add key="connection.connection_string"
 value="Data Source=.\SQLEXPRESS;Initial Catalog=RegisterUsers;Integrated Security=True;Pooling=False"/>
 <add key="proxyfactory.factory_class"
 value="NHibernate.ByteCode.Castle.ProxyFactoryFactory, NHibernate.ByteCode.Castle"/>
 <add key="SessionScopeWebModule"
 value="Castle.ActiveRecord.Framework.SessionScopeWebModule"
 name="SessionScopeWebModule"
 type="Castle.ActiveRecord.Framework.SessionScopeWebModule"/>
 </config>
 </activerecord>
 

برای اینکه بتوانیم از الگوی Session per Request استفاده کنیم (همانطور که برای NHibernate پیاده سازی می کنند) باید یک کلاس با کدهای زیر به پروژه خودمان اضافه کنیم :

public class SessionModule : HttpApplication
{
 public SessionModule()
 {
 BeginRequest += new EventHandler(OnBeginRequest);
 EndRequest += new EventHandler(OnEndRequest);
 }

 protected void Application_Start(Object sender, EventArgs e)
 {
 BeginRequest += new EventHandler(OnBeginRequest);
 EndRequest += new EventHandler(OnEndRequest);
 }

 public void OnBeginRequest(object sender, EventArgs e)
 {
 HttpContext.Current.Items.Add("ar.sessionscope", new SessionScope());
 }

 public void OnEndRequest(object sender, EventArgs e)
 {
 try
 {
 SessionScope scope = HttpContext.Current.Items["ar.sessionscope"] as SessionScope;

 if (scope != null)
 {
 scope.Dispose();
 }
 }
 catch (Exception ex)
 {
 HttpContext.Current.Trace.Warn("Error", "EndRequest: " + ex.Message, ex);
 }
 }
}

و البته خطوط زیر را به بخش system.web فایل web.config اضافه کنیم :

<httpModules>
 <add name="ar.sessionscope"
 type="Castle.ActiveRecord.Framework.SessionScopeWebModule, Castle.ActiveRecord"/>
</httpModules>

هنوز کارمان تمام نشده. باید ActiveRecord را در فقط برای اولین اجرای برنامه راه اندازی کنیم. اگر یادتان باشد در یک برنامه تحت ویندوز، راه اندازه اولیه ActiveRecord را در هنگام اجرای برنامه در متد main فایل Program.cs می نوشتیم. در یک برنامه تحت وب این کار را باید در Application_Start انجام دهیم. این متد در یک برنامه تحت وب فقط یکبار و در زمان اجرای اولیه صدا زده می شود و بهترین مکان برای راه اندازی اولیه فریم ورک ActiveRecord است. این متد زمانی که یک فایل Global.asax به پروژه خود اضافه می کنید ایجاد می شود. بدنه این متد برای راه اندازی اولیه ActiveRecord چیزی شبیه کدهای زیر می تواند باشد :

protected void Application_Start(object sender, EventArgs e)
{
 IConfigurationSource configSource = ConfigurationManager.GetSection("activerecord")
 as IConfigurationSource;
 ActiveRecordStarter.Initialize(typeof(User).Assembly, configSource);
}

برای درک بهتر مطلب می توانید پروژه مثال این مطلب را از اینجا دریافت کنید.

WebMatrix توسعه وب را آسان تر می کند

مایکروسافت به تازگی ابزار جدیدی برای توسعه دهندگان وب به نام WebMatrix ارائه کرده است که سفارشی کردن وب اپلیکیشن های موجود یا ساخت یک وب سایت جدید را با امکانات خوب و راه حل های ساده، آسان می کند. این ابزار سبک به افراد کمک می کند تا به راحتی برنامه نویسی با ASP.NET را شروع کنند و خیلی زود در آن پیشرفت کنند. WebMatrix شامل ابزارهای مهم مایکروسافت برای توسعه وب  است. این ابزارها شامل :

  • IIS Developer Express : یک وب سرور سبک و رایگان که با تمام نسخه های ویندوز و نسخه کامل IIS سازگار است.
  • ASP.NET : یک فریم ورک رایگان شامل کلاس های پایه برای توسعه وب.
  • SQL Server Compact : یک نسخه embedded و بسیار سبک و رایگان از SQL Server که بر اساس فایل کار می کند.
  • Razor Syntax : یک View Engine جدید و ساده برای ASP.NET که کدهای سمت سرور سی شارپ یا ویژوال بیسیک را با کدهای HTML ترکیب می کند (مانند  PHP) و یادگیری آن ساده و لذت بخش است.

وب ماتریکس

WebMatrix با استفاده از تکنولوژی های بالا، یک محیط مجتمع ساده و در عین حال قدرتمند برای ساخت وب سایت های داینامیک و مطابق با استاندرادهای جدید به ساده ترین شکل ممکن در اختیار کاربر خود قرار می دهد. شما با وب ماتریکس می توانید یک وب اپلیکیشن اوپن سورس مثل BlogEngine.NET را انتخاب کنید، آن را بر اساس نیاز خود سفارشی کنید و به راحتی آن را بر روی هاست خود پابلیش کنید. پروسه استفاده از وب اپلیکیشن های اوپن سورس در اینترنت با WebMatrix بسیار آسان خواهد بود. شما با وب ماتریکس حتی قادر به انتخاب CMSهای نوشته شده با PHP مثل وردپرس، جوملا و Drupal نیز هستید و حتی می توانید آن ها را با ابزارهای موجود در وب ماتریکس توسعه داده و از همانجا بر روی هاست خود پابلیش کنید.

برای شروع شما می توانید WebMatrix را از اینجا دانلود کنید. اگر دات نت فریم ورک 4.0 را نصب نداشته باشید، کمی حجم دانلود وب ماتریکس بالا خواهد بود، در غیر این صورت با دانلود 15 تا 20 مگابایت WebMatrix را در اختیار خواهید داشت. پس از اجرای آن با یک محیط ساده مواجه خواهید شد که فقط 4 انتخاب را پیش روی شما می گذارد. می توانید یک سایت جدید خالی ایجاد کنید یا از وب اپلیکیشن های موجود در گالری مایکروسافت برای شروع استفاده کنید. هر طور که شروع کنید، وب ماتریکس به شما اجازه مدیریت بر صفحات سایت و تغییر آن ها، مدیریت بر فایل های وب سایت، مدیریت بر دیتابیس سایت و در نهایت پابلیش سایت بر روی سرور را می دهد.

Microsoft Web Gallery

همانطور که اشاره شد، شما در وب ماتریکس می توانید از سینتاکس Razor برای نوشتن کدهای سی شارپ و ویژوال بیسیک در میان کدهای HTML بهر ببرید. یادگیری سینتاکس Razor خیلی آسان است. شما کدهای خود را با یک علامت @ آغاز می کنید و بلاک کد خود را در سی شارپ با { و } محصور می کنید. هر جا که از علامت @ استفاده کنید یعنی می خواهید یک کد سمت سرور را بنویسید. از متغیرها بدون تعیین نوع آن ها استفاده می کنید، سپس ASP.NET خودش بهترین تصمیم را برای تعیین نوع متغیر بر اساس مقداری که درون آن ذخیره می شود خواهد گرفت. صفحاتی که دارای کد Razor هستند دارای پسوندهای مخصوص cshtml یا vbhtml خواهند بود. سینتاکس Razor تمام قدرت ASP.NET را با قواعدی آسان تر در اختیار مبتدیان قرار می دهد، اما حرفه ای ها نیز می توانند به بهترین شکل برای بالا بردن کارایی خود از آن استفاده کنند. یک کد بسیار ساده با سینتاکس Razor را ببینید :


<html>
<head>
<title>Razor Syntax Sample</title>
</head>
<body>

@{
var message = «Hello World.»;
var today = DateTime.Now.ToString();
}

<p>Message : @message</p>
<p>Today is : @today</p>
</body>
</html>

اینطور که پیداست مایکروسافت راه درستی را انتخاب کرده و باید منتظر تکنولوژی های جدیدتر و بهترش در زمینه توسعه وب باشیم. اینکه نظر مایکروسافت در این چند سال اخیر نسبت به نرم افزارهای اوپن سورس تغییرات مثبت زیادی داشته خیلی خوب و سازنده است. مایکروسافت نیز اهمیت استفاده از وب اپلیکیشن های اوپن سورس را در توسعه وب به خوبی می داند و به همین دلیل Microsoft Web Gallery را راه اندازی کرده و توسعه دهندگان را به جای باز تولید اپلیکیشن های تکراری به استفاده و توسعه وب اپلیکیشن های اوپن سورس موجود تشویق می کند. Web Platform Installer و WebMatrix دو ابزار مهم مایکروسافت در زمینه توسعه وب هستند که به صورت توکار از وب اپلیکیشن های اوپن سورس پشتیبانی می کنند و قادرند آن ها را دانلود، تنظیم و پابلیش کنند. تکنولوژی های تحت وب هرچه بازتر باشند بیشتر مورد تایید و مورد اعتماد توسعه دهندگان وب خواهند بود، این را مایکروسافت به خوبی می داند. بدون شک در آینده ای نه چندان دور از WebMatrix و Razor Syntax بیشتر خواهیم شنید.

منابع بیشتر در مورد WebMatrix

PHP برای برنامه نویسان ASP.NET – قسمت هشتم

قسمت اولقسمت دوم قسمت سوم قسمت چهارم قسمت پنجمقسمت ششم قسمت هفتم

شیء گرایی در PHP

کلاس در PHP مجموعه ای از متغیرها و توابع است که سینتاکس نوشتن آن برای شما برنامه نویسان دات نت بسیار آشناست. در PHP برخلاف زبان های تحت دات نت شما نمی توانید یک کلاس را در چند فایل جداگانه تعریف کنید، شما باید کلاس خود را در یک فایل و در یک بلاک PHP تعریف کنید. با شروع نسخه 5، مدل شیء گرایی PHP به کلی تغییر کرد و کارایی آن در زمینه شیء گرایی بالاتر رفت و ویژگی های جدید به آن اضافه شد. به هر حال در این مطلب کوتاه که مخصوص برنامه نویسان ASP.NET نوشته شده، ما قصد داریم بدون توضیح اصطلاحات شیء گرایی یا توضیح مفاهیم آن، شما را با نحوه نوشتن یک کلاس در PHP آشنا کنیم. بهتر است با یک مثال از سی شارپ که برای شما قابل لمس باشد شروع کنیم :

class Human
{
private string _name;
public string Name;
public string Family;
public int Height;
public int Weight;
public int Age;

public Human()
{
Console.WriteLine("a Human Created.");
}
}

class Student: Human
{
public long ID { get; set; }
public string Grade;

public Student()
{
Console.WriteLine("a Student Created.");
}

public void DisplayInformations()
{
Console.WriteLine(this.ID.ToString());
Console.WriteLine(this.Name);
Console.WriteLine(this.Family);
Console.WriteLine(this.Age);
Console.WriteLine(this.Grade);
}

~Student()
{
Console.WriteLine("a Student Destroyed.");
}
}

اگر برنامه نویس سی شارپ باشید به راحتی منظور کدهای بالا را می فهمید. یک کلاس پایه به نام Human با چند فیلد و یک متد سازنده ساختیم، سپس یک کلاس به نام Student را از آن مشتق کردیم. کلاس فرزند نیز دارای چند فیلد، یک سازنده و یک متد برای چاپ مقادیر فیلدهایش است. حالا می خواهیم این دو کلاس را در PHP پیاده سازی کنیم.

<?php
class Human {
private $_name;
public $Name;
public $Family;
public $Height;
public $Weight;
public $Age;

function __construct() {
print "a Human Created.";
}
}

class Student extends Human {
public $ID;
public $Grade;

function __construct() {
parent::__construct();
print "a Student Created.";
}

function DisplayInformations() {
print $this->ID;
print $this->Name;
print $this->Family;
print $this->Age;
print $this->Grade;
}

function __destruct() {
print "a Student Destroyed.";
}
}
?>

همانطور که می بینید سینتاکس PHP برای تعریف یک کلاس شبیه به سی شارپ است. خب به هر حال هر دو از خانواده زبان C هستند! در PHP نیز شما می توانید از private, public و protected برای تعیین چگونگی دسترسی به متغیرها (فیلدها) و توابع استفاده کنید. هنگامی که هیچکدام از این ها را در خط تعریف متغیر یا تابع ذکر نکنید به صورت پیش فرض آن عضو به عنوان public در نظر گرفته خواهد شد. در PHP هر کلاس تشکیل شده از تعدادی متغیر و تابع و در صورت نیاز سازنده و مخرب. سازنده یا Constructor کلاس در سی شارپ متد همنام با خود کلاس است. همانطور که در مثال بالا مشاهده می کنید، هر دو کلاس متدی همنام با خودشان دارند که هنگام ساخته شدن در زمان اجرا صدا زده می شوند. در PHP نسخه های قبل از 5، تعریف سازنده کلاس به همین صورتی که در سی شارپ است، بود. در نسخه 5 شما باید تابعی به نام __construct() برای پیاده سازی سازنده کلاس تعریف کنید.

برای ارث بری از یک کلاس در PHP ازکلمه کلیدی extends به همان صورتی که در مثال مشاهده می کنید، استفاده می کنیم. این یعنی کلاس Student تمام خاصیت ها (در اینجا متغیرها) و توابع کلاس پدر خود یعنی کلاس Human را به علاوه متغیرها و توابعی که در بلاک خودش تعریف شده را دارد. برای اینکه هنگام ساخته شدن کلاس Student تابع سازنده کلاس پدرش Human نیز اجرا شود باید آن را به صورت parent::__construct() صدا بزنید. تابع مخرب در PHP نیز بوسیله نوشتن تابع __destruct() امکان پذیر است.

استفاده از کلاس

برای استفاده از یک کلاس به راحتی همانند سی شارپ ابتدا از آن بوسیله کلمه new نمونه سازی کنید و از توابع مورد نیاز خود استفاده کنید.

<?php
$objStudent = new Student();
$objStudent->Name = "Iman";
$objStudent->Family = "Nemati";
$objStudent->Age = "22";
$objStudent->DisplayInformations();
?>

هنگام new کردن یک کلاس، تابع __construct() آن کلاس اجرا می شود. برای دسترسی به اعضای public یک کلاس در PHP باید از عملگر <- بلافاصله پس از نام متغیر کلاس استفاده کنید.

اعضای Static

همانند سی شارپ، در PHP هم با نوشتن کلمه کلیدی static می توانید یک تابع یا یک متغیر را به عنوان عوض استاتیک معرفی کنید. تعریف یک متد یا یک خصوصیت به صورت استاتیک آن ها را بدون نیاز به ساخت یک نمونه از کلاس در خارج از کلاس، قابل دستیابی می کند. فقط برای استفاده از اعضای استاتیک یک کلاس به جای عملگر -> باید از عملگر :: استفاده کنید.

<?php
class Sample {
public static function StaticMethod() {
//Some Function
}
}

//
Sample::StaticMethod();
?>

در کدنویسی های معمولی PHP شاید نیازی به استفاده از کلاس ها پیدا نکنید اما برای حرفه ای تر شدن و بعدها برای استفاده از فریم ورک های PHP نیاز به داشتن دید شیء گرایی و نحوه تعریف و استفاده از کلاس ها خواهید داشت. خوشبختانه برنامه نویسان ASP.NET از نظر شیء گرایی دید نسبتاً مناسب و خوبی دارند، زیرا به صورت پیش فرض تمام برنامه های آن ها بر اساس کلاس ها و مفاهیم شیء گرایی توسعه داده می شوند. احتمالاً آموزش PHP برای برنامه نویسان ASP.NET را ادامه نخواهیم داد. از اول هم قرار نبود جلوتر از این برویم. نسخه PDF کامل تر این سری نوشته ها به زودی بر روی وبلاگ قرار خواهد گرفت. امیدوارم این نوشته ها برای شما مفید بوده باشند.

farasun.wordpress.com

مشترک فید فراسان شوید!

نکات امنیتی برای برنامه نویسان ASP.NET

فریم ورک ASP.NET به همراه ویژوال استادیو تولید یک وب اپلیکیشن را بسیار ساده و لذت بخش کرده اند. ویژوال استادیو سعی می کند بسیاری از نکات تکنیکی را از چشم برنامه نویس پنهان نماید تا برنامه نویس تمام تمرکز خود را بر روی منطق اصلی برنامه خود بگذارد. ASP.NET به صورت پیش فرض بسیاری از نکات امنیتی وب را رعایت می کند و تا جایی که امکان دارد دست و پای نفوذگران را می بندد. اما به هر حال هکرها همیشه به دنبال موقعیت هایی هستند که یک برنامه نویس سهل انگار و مبتدی برای آن ها ایجاد می کند.

در این مطلب کوتاه با نکاتی آشنا خواهید شد که اگر آن ها را بکار ببرید می توانید تا حدی امنیت وب اپلیکیشن های خود را تامین کنید.

ASP.NET Security Tips

1) داده های ورودی کاربران را اعتبارسنجی کنید

قانون اول : هرگز به کاربران خود اعتماد نکنید! همیشه امکان اشتباه وارد کردن داده ها توسط کاربران وجود دارد. شما باید همیشه و درهر حال تمام داده های ورودی توسط کاربران را Validate کنید و اجازه ورود اطلاعات نادرست و دور از انتظار را به سیستم ندهید. یک کاربر ممکن است آن قدر ناوارد و خنگ باشد که اطلاعات را نادرست و ناقص وارد کند و یا آن قدر حرفه ای باشد که به جای اطلاعات، کدهای مخرب به سیستم تزریق کند. در تمام فرم های آنلاین وب سایت خود از کنترل های Validation برای اطمینان از درستی داده های وارد شده توسط کاربر استفاده کنید. اگر داده های ورودی کاربر معتبر باشند، امکان اشتباه در سیستم به حداقل خواهد رسید.

2) اطلاعات حساس را کد کنید

قانون دوم : هر اطلاعاتی را که فکر می کنید ممکن است از آن سوء استفاده شود را کد کنید. حتماً Username و Password کاربران را کد کرده و سپس ذخیره کنید. Hash کردن رمز عبور یکی از بهترین و مطمئن ترین راه ها برای تامین امنیت رمزعبور کاربران است. برای این کار در دات نت راه حل های خوبی وجود دارد. اطلاعات حساس دیگر مثل Connection String دیتابیس خود را حتماً Encrypt کنید. در ASP.NET توصیه شده است به جای اینکه رشته اتصال دیتابیس خود را در کدهای خود بنویسید، آن را به صورت جداگانه در فایل Web.config تعریف کنید. از آن جایی که فرمت این فایل XML است و امنیت پایینی دارد، شما باید تمام اطلاعات حساس این فایل از جمله Connection String را کد کرده و سپس ذخیره کنید.

حتی توصیه می شود در برخی مواقع که کوئری استرینگ ها اطلاعات حساسی را به کاربران لو می دهند، آن ها را نیز کد کنید.

3) اطلاعات تکنیکی را از دید کاربران مخفی کنید

در برنامه های ASP.NET هنگامی که خطایی رخ می دهد که توسط برنامه هندل نشده، تمام اطلاعات تکنیکی مربوط به خطای مذکور با ذکر جزئیات و حتی خطی از برنامه که خطا در آن اتفاق افتاده است توسط کاربران قابل مشاهده است. البته این تنظیمات پیش فرض ASP.NET برای زمان توسعه در Localhost و خطایابی مناسب است که هنگام پابلیش وب اپلیکیشن بر روی اینترنت یا اینترانت باید تغییر کند. متاسفانه برخی از برنامه نویسان ناشی هنگام توزیع وب اپلیکیشن خود همان فایل web.config روی لوکال هاست خود را بدون هیچ تغییری بر روی محیط اجرایی قرار می دهند. این گونه پیغام های خطای ASP.NET معمولاً اطلاعات مناسبی در مورد آسیب پذیری های یک وب سایت در اختیار یک هکر قرار می دهد. برای حل این مشکل شما باید تمام خطاهای ممکن را هندل کنید و مقدار ویژگی customErrors در فایل web.config را برابر RemoteOnly قرار دهید.

<customErrors mode=«RemoteOnly«></customErrors>

4) حالت دیباگ را غیرفعال کنید

هنگام توسعه یک وب اپلیکیشن در ASP.NET حالت Debug به صورت پیش فرض true است. شما باید پس از توسعه و هنگام آپلود وب اپلیکشن در یک هاست اینترنتی خاصیت debug در قسمت compilation فایل web.config را برابر false قرار دهید. این کار هم کارایی برنامه تحت وب شما را بالاتر می برد و هم از نشان دادن برخی از خطاها که باعث لو رفتن کدهای شما می شود جلوگیری می کند.

5) مواظب حملات SQL Injection باشید

این نوع حملات در اکثر وب سایت های اطلاعاتی مبتنی بر دیتابیس مرسوم است. به این صورت که کاربر/هکر یک کد SQL را به برنامه شما تزریق می کند و باعث ایجاد خرابکاری می شود. با وجود خطرناک بودن و جدی بودن این نوع حمله باز هم هستند برنامه نویسانی که به این مورد توجهی ندارند. به طور مثال در یک فرم لاگین نا امن که کوئری چک کردن Username و Password شبیه به کد زیر باشد، حمله SQL Injection به راحتی امکان پذیر است.

string query = «SELECT * FROM Users WHERE username='» +
txtUsername.Text + «‹ AND password='» + txtPassword.Text + «‹»;

در این موقعیت یک فرد نسبتاً باهوش با نوشتن رشته x› or username like %x در فیلد password به راحتی می تواند فرم لاگین شما را رد کرده و خود را به عنوان یک کاربر قانونی جا بزند. برای جلوگیری از این مشکل حتماً قانون اول را رعایت کنید و به جای استفاده از مقادیر تکست باکس ها به این صورت، از کلاس SqlParameter برای مقداردهی استفاده کنید. یکی از راه های دیگر برای جلوگیری از این حمله استفاده از ORMهایی مثل LINQ  to SQL است.

6) جلوگیری از حملات Cross-site Scripting

یکی از مرسوم ترین و در دسترس ترین نوع حملات به وب سایت هاست که فرد خرابکار سعی می کند اسکریپت مخربی را به وب اپلیکیشن شما تزریق کند. به طور مثال در فرم های ورود اطلاعات کاربر خرابکار می تواند به جای وارد کردن اطلاعات صحیح، کدهای جاوا اسکریپت مخرب را وارد کند. خوشبختانه ASP.NET به صورت پیش فرض دارای یک محافظ درخواست توکار است که در اکثر مواقع جلوی این حملات را می گیرد. اما باز هم نمی توان به صورت صد در صد به آن اطمینان کرد، چون راه هایی برای دور زدن آن نیز وجود دارد. بهتر است هنگام نمایش دادن داده های ورودی کاربر، ابتدا رشته مورد نظر را با Server.HtmlEncode به یک رشته امن HTML تبدیل کنید و سپس آن را نمایش دهید. در این صورت اگر حتی کاربر اسکریپت مخربی را با موفقیت به برنامه شما تزریق کرده باشد، آن اسکریپت اجرا نخواهد شد و فقط به صورت یک رشته به نمایش در خواهد آمد.

7) سیستم لاگین خود را امن بسازید

روش مرسوم برای پیاده سازی سیستم لاگین در وب، روش استفاده از Session است. Session متغیرهایی هستند که بر روی سرور به ازای هر کاربر لاگین شده ساخته می شوند و وب اپلیکیشن با چک کردن متوالی آن در هر صفحه هویت کاربر وارد شده را شناسایی می کند. یک Session معمولاً برای یک مدت زمان محدودی (مثلاً 20 دقیقه) اعتبار دارد و پس از آن کاربر دوباره باید به سیستم لاگین کند. در ASP.NET بهترین و امن ترین راه برای پیاده سازی لاگین استفاده از ویژگی خوب تشخیص هویت خود دات نت است. منظورم همان FormsAuthentication است که شما با آن می توانید یک سیستم لاگین بسیار امن پیاده سازی کنید. به هیچ وجه از کوکی ها برای پیاده سازی یک سیستم لاگین استفاده نکنید! از کوکی ها فقط برای پیاده سازی قابلیت «Remember Me» استفاده کنید آن هم با کلی احتیاط! یک نکته دیگر در مورد لاگین این است که تعداد تلاش های ناموفق یک کاربر برای لاگین را محدود کنید. مثلاً بعد از 5 بار وارد کردن اشتباه رمز عبور به او تا یک مدت اجازه ورود ندهید!

8 ) در مواقع لازم از تصاویر امنیتی استفاده کنید

این نکته را در اکثر وب سایت ها و هنگام ثبت نام دیده اید. مثلاً گوگل در هنگام ثبت نام شما را مجبور می کند که یکسری حروف عجیب و غریب را که در عکس می بینید درون تکست باکس وارد کنید تا بفهمد شما آدم هستید! شما هم سعی کنید در اکثر فرم هایی که نیاز به لاگین کاربر ندارند (مثل فرم ثبت نام یا فرم تماس) از این تصاویر استفاده کنید.

9) امنیت دیتابیس خود را تامین کنید

معمولاً دیتابیس های SQL Server دارای امنیت بسیار خوبی هستند اما اگر از دیتابیس Access برای ذخیره اطلاعات استفاده می کنید حتماً 1- روی فایل آن پسورد بذارید 2- مطمئن شوید که فولدری که فایل دیتابیس در آن قرار دارد توسط کاربران قابل دسترسی نباشد 3- حتماً اطلاعات داخل آن را کدگذاری کنید.

farasun.wordpress.com

مطالب مرتبط :

20+ توسعه دهنده دات نت برای دنبال کردن در توییتر!

توییتر یکی از محبوب ترین سرویس های شبکه اجتماعی در اینترنت است که توانست در مدت کوتاهی کاربران زیادی را جذب خود کند. ایده توییتر ساده است و معمولاً زمان بسیار کمتری نسبت به شبکه های اجتماعی دیگر مثل فیس بوک از شما می گیرد. به همین علت اشخاص پرمشغله نیز از این سرویس استفاده می کنند و در آن فعالیت روزانه دارند. در این مطلب کوتاه با افرادی آشنا خواهید شد که در زمینه دات نت و مسائل مربوط به برنامه نویسی اشخاص سرشناسی هستند و توییت های آنان معمولاً در مورد تکنولوژی های مربوط به برنامه نویسی است. دنبال کردن این افراد در توییتر از این جهت مفید است که شما می توانید با ایده ها و پروژه های این افراد بیشتر آشنا شوید و از کارهای روزانه آن ها اطلاع پیدا کنید. توییت های اکثر این اشخاص منبع خوبی برای پیگیری اخبار دنیای دات نت و برنامه نویسی است.

توییتر

  1. Jeff Atwood نویسنده وبلاگ Coding Horror و صاحب وب سایت معروف Stack Overflow +
  2. Scott Guthrie مرد درجه اول ASP.NET، نیازی به معرفی بیشتر ندارد! +
  3. Scott Hanselman مردی که فکر نمی کنم برای برنامه نویسان دات نت و ASP.NET ناشناخته باشد! +
  4. Scott Hunter مدیر برنامه تیم ASP.NET در مایکروسافت +
  5. John Resig سازنده jQuery و از اعضای شرکت موزیلا +
  6. Louis DeJardin از اعضای اصلی تیم ASP.NET و نویسنده Spark +
  7. Charlie Kindel توسعه دهنده سیستم عامل ویندوز برای گوشی های اسمارت +
  8. Damien Guard از اعضای تیم  Entity Framework و LINQ در مایکروسافت +
  9. Phil Haack از اعضای تیم ASP.NET در مایکروسافت و توسعه دهنده اصلی پروژه اوپن سورس Subtext +
  10. Pete Brown مدیر برنامه برای توسعه Windows Client در مایکروسافت +
  11. Niels Hartvig برنامه نویس ASP.NET و بنیان گذار CMS اوپن سورس Umbraco +
  12. Nikhil Kothari معمار نرم افزار در مایکروسافت در تکنولوژی های ASP.NET و Silverlight +
  13. David Fowler از اعضای برنامه نویس تیم ASP.NET +
  14. David Ebbo از اعضای تیم ASP.NET و فعال در زمینه ASP.NET MVC +
  15. Jeremy Skinner برنامه نویس سی شارپ و فعال در زمینه ASP.NET MVC و اوپن سورس +
  16. Dana Coffey برنامه نویس ASP.NET و از بنیان گذاران اصلی سایت ASPInsiders +
  17. Chris Hardy فعال در زمینه ASP.NET MVC و MonoTouch +
  18. Jon Skeet برنامه نویس سی شارپ که برای گوگل کار می کند! +
  19. Dan Wahlin برنامه نویس دات نت، سیلورلایت و شیرپوینت +
  20. Jeremy Likness برنامه نویس سی شارپ و سیلورلایت و نویسنده کتاب +

https://farasun.wordpress.com

اکانت من در توییتر +

پ.ن 1 : به دلیل فیلتر بودن وب سایت توییتر می توانید از لینک های + کنار هر کدام از افراد بالا برای مشاهده توییت هایشان استفاده کنید. کلاینت تحت وب Tweetree کلاینت توییتر محبوب من است!

پ.ن 2: شما هم می توانید برنامه نویسان موفقی که در زمینه دات نت کار می کنند و در توییتر اکانت دارند را به این لیست اضافه کنید.

PHP برای برنامه نویسان ASP.NET – قسمت دوم

قسمت اول را در اینجا بخوانید.

پردازش فرم ها

ASP.NET تمام سعی خود را کرده تا برنامه نویس را درگیر پردازش فرم های HTML نکند. در واقع یک برنامه نویس ASP.NET ممکن است با فرم های HTML آشنایی نداشته باشد اما در هر صفحه وبی که ایجاد می کند از آن ها استفاده کند. ASP.NET به صورت پیش فرض در هر یک از صفحات aspx یک فرم HTML قرار می دهد تا برنامه نویس بتواند با داده های ورودی کاربر کار کند. شاید در ASP.NET احتیاجی به دانستن نحوه ایجاد و کارکرد فرم های HTML نداشتید اما پردازش فرم های وب یکی از ملزومات اساسی PHP است.

فرم وب

اطلاعات فرم های HTML به دو روش Get و Post فرستاده و دریافت می شوند. در ASP.NET شاید این روش ها از دید برنامه نویس پنهان بمانند اما در PHP این برنامه نویسان هستند که باید در مورد استفاده از این روش ها در شرایط مختلف تصمیم گیری کنند. اطلاعات فرم ها در ASP.NET همیشه به خود صفحه فرستاده می شوند و به صورت پیش فرض از متد post برای این کار استفاده می کند. هنگامی که اطلاعات فرم به سرور برای پردازش فرستاده می شود و دوباره به صفحه باز می گردد، یک PostBack اتفاق می افتد. برای اینکه از متد get استفاده کنیم می توانیم یکسری پارامتر به صفحه مورد نظر خود بفرستیم و در صفحه مقصد با استفاده از Request.QueryString (که آرایه ای است از پارامترهای فرستاده شده توسط صفحه مبدا) اطلاعات فرستاده شده را بخوانیم.

اما در PHP این پروسه تفاوت زیادی دارد. شما باید خودتان در مورد متد ارسال اطلاعات تصمیم گیری کنید. در PHP اطلاعاتی که به روش get فرستاده می شوند را می توان در آرایه $_GET و اطلاعاتی که به روش post فرستاده می شوند را در آرایه $_POST پیدا کرد.

روش Post

همانطور که گفتم ASP.NET از این روش به صورت پیش فرض برای پردازش فرم ها استفاده می کند. در PHP شما می توانید با استفاده از متغیر سراسری $_POST به اطلاعات فرستاده شده توسط این روش دستیابی پیدا کنید. یک مثال کوچک می تواند مسئله را روشن تر کند :

<form action=«welcome.php» method=«post»>
Name: <input type=«text» name=«fname» />
<input type=«submit» name=«btnSubmit» />
</form>

یک فرم ساده HTML ساختیم که اطلاعات خودش (فیلد نام) را به صفحه welcome.php با روش post می فرستد. حالا فایل welcome.php را به صورت زیر می سازیم :

Welcome <?php echo $_POST[«fname»]; ?>!<br />

با این یک خط کد ساده اطلاعات فیلد fname را که در صفحه قبل قرار داشت، خواندیم. PHP در روش Post به صورت خودکار فیلدهای فرم را شناسایی می کند. اطلاعات ارسالی توسط این روش برای دیگران قابل رویت نیست و محدودیتی در حجم اطلاعات ارسالی نداریم. البته به صورت پیش فرض ماکزیمم حجم اطلاعات ارسالی در روش Post در PHP برابر با 8 مگابایت است که این مقدار را می توانید در فایل php.ini و با تغییر ثابت post_max_size در این فایل تغییر دهید.

یکی از کاربردهای مهم روش post که در ASP.NET هم استفاده می شود، اعتبار سنجی سمت سرور یا Server Side Validation است. به این صورت که اطلاعات فرم را به جای اینکه به یک صفحه دیگر بفرستید به خود صفحه می فرستید تا عمل اعتبار سنجی انجام شود. سپس اگر اطلاعات ورودی خطایی داشته باشد، در همین صفحه از کاربر می خواهید که اطلاعات را صحیح وارد کند. این روش برای اعتبارسنجی سمت سرور اطلاعاتی که می خواهند در دیتابیس ذخیره شوند بسیار مرسوم است.

روش Get

بر خلاف متد post، اطلاعاتی که با این روش فرستاده می شوند توسط همه قابل رویت هستند. کاربران این اطلاعات را در نوار آدرس مرورگر خود می بینند و برای اطلاعات ارسالی محدودیت حجمی داریم. متغیر $_GET در PHP شامل اطلاعات فرمی است که با متد get ارسال شده است. به مثال زیر توجه کنید :

<form action=«welcome.php» method=«get»>
Name: <input type=«text» name=«fname» />
<input type=«submit» />
</form>

برای نشان دادن اطلاعاتی که از این فرم به فایل welcome.php با استفاده از روش get فرستاده می شود، فایل welcome.php را به صورت زیر می سازیم :

Welcome <?php echo $_GET[«fname»]; ?>.<br />

هنگامی که کاربر روی دکمه submit فرم کلیک کند، نوار آدرس مرورگر او آدرسی شبیه به آدرس زیر را نشان خواهد داد :

http://yoursitename.com/welcome.php?name=value

این همان QueryString خودمان در ASP.NET است! در  URL بالا قسمتی که آبی است و بعد از علامت سئوال قرار گرفته را Query String می گویند. ما در ASP.NET برای دسترسی به مقدار پارامتر name در URL بالا از دستور زیر استفاده می کنیم :

Request.QueryString[«fname»]

یکی از مزایای استفاده از روش Get این است که کاربر می تواند صفحه را بوکمارک کند، چون دارای یک آدرس مشخص است. هنگامی که از متد get در PHP استفاده می کنید باید به این نکته توجه کنید که تمام فیلد ها به علاوه مقادیر آن ها در نوار آدرس مرورگر قابل مشاهده هستند، پس نباید برای ارسال اطلاعات حساس مثل رمز عبور از این روش استفاده کنید.

نکات تکمیلی

ما در ASP.NET قبل از اینکه از مقادیر موجود در QueryString استفاده کنیم، چک می کنیم که مقداردهی شده باشد، یعنی null نباشد. برای این کار از کدی شبیه به زیر بهره می بریم :

if (Request.QueryString[«fname»] != null)
//do something

معادل شرط بالا در PHP کدی شبیه به کد زیر است :

if (isset($_GET[«fname»]){
//do something
}

یعنی اگر فیلد fname مقداردهی شده بود عمل مورد نظر را روی آن انجام بده.

farasun.wordpress.com

در مطلب بعد با کوکی ها و نحوه استفاده از آن ها در PHP آشنا خواهید شد. برای اینکه مطالب بعدی را از دست ندهید مشترک فراسان شوید! چطور مشترک شوید؟

farasun.wordpress.com

این مطلب ادامه دارد…

پ.ن : از این به بعد برای تماس با من از این فرم استفاده کنید!

PHP برای برنامه نویسان ASP.NET – قسمت اول

برخی مواقع ممکن است یک برنامه نویس ASP.NET احتیاج به استفاده از PHP پیدا کند یا بخواهد ASP.NET را کنار بگذارد و به دنیای PHP کوچ کند! هرچند این اتفاق در مورد برنامه نویسان ایرانی کمتر می افتد زیرا تمام ابزارهای تکنولوژی گرانی مثل ASP.NET به صورت رایگان در اختیار آن هاست. ممکن است وب سرور مشتری شما لینوکس باشد و مونو هم روی آن نصب نباشد و شما برای اینکه مشتری خود را از دست ندهید می توانید از PHP استفاده کنید. حتی اگر هیچ گاه نیازی به PHP هم پیدا نکنید، دانستن دستورات معادل ASP.NET در PHP بهتر از ندانستن آن است. اگر شما هم یک برنامه نویس ASP.NET هستید یا حتی برنامه نویس PHP هستید، این مطلب می تواند دید خوبی در مورد تکنولوژی که با آن آشنایی ندارید به شما بدهد.

PHP for ASP.NET Developers

همانطور که می دانید ASP.NET یک زبان نیست، بلکه یک فریم ورک رایگان و مجموعه ای از مولفه های نرم افزاری است که شما می توانید به کمک آن وب اپلیکیشن هایی را با زبان هایی مثل سی شارپ و ویژوال بیسیک بنویسید. برنامه های ASP.NET ابتدا کامپایل می شوند و سپس روی سرور اجرا می شوند. PHP یک زبان اسکریپت نویسی کدباز است که دارای کتابخانه های مختلفی برای انجام دادن کارهای مورد نیاز در وب است. کدهای PHP معمولاً با کدهای HTML ترکیب می شوند و پس از تفسیر توسط مفسر PHP به مرورگر فرستاده می شود.

سینتاکس PHP

PHP از خانواده زبان های C است، قواعد نوشتن دستورات PHP کاملاً شبیه به زبان C است. به طور مثال باید در آخر هر دستور از علامت ; استفاده کنید. اگر با سی شارپ آشنا باشید برای یادگیری سینتاکس PHP مشکلی نخواهید داشت. به یک مثال کوچک و ساده از PHP توجه کنید :

<html>
<head>
<title>
PHP Test</title>
</head>
<body>

<?php echo ‹<p>Hello World</p>›; ?>
</body>
</html>

همانطور که گفتم می توان دستورات PHP را داخل یک فایل HTML نوشت. ما در ASP.NET وقتی بخواهیم در لابه لای کدهای HTML برنامه نویسی کنیم از تگ های <% %> استفاده می کنیم. در PHP هم برای اینکه بتوانیم به مفسر بفهمانیم که این دستورات را برای ما تفسیر کند، بایستی کدهای خود را در تگ های <?php و <? قرار دهیم. دستور echo در اینجا همان کار Response.Write را انجام می دهد. در حقیقت دستور معادل آن یک خط کد PHP در ASP.NET دستور زیر است :

Response.Write(«<p>Hello World</p>»);

متغییر ها در PHP

برای تعریف یک متغیر در PHP یک علامت $ در ابتدای نام متغیر می گذاریم و سپس آن را برابر مقداری که می خواهیم در آن متغیر ذخیره شود قرار می دهیم. برخلاف زبان های ASP.NET که حتماً باید نوع یک متغیر را در هنگام تعریف آن صریحاً اعلام کنید، در PHP این کار لازم نیست و خود مفسر با توجه به مقداری که درون متغیر می ریزید نوع آن را تعیین می کند. به مثال زیر توجه کنید :

<?php
$a = «iman»; // string
$b = 22; // integer
$c = TRUE; // boolean
$d = 24.895; //float
?>

فکر نمیکنم نیازی به توضیح اضافی باشد. امیدوارم این را بدانید که کلمات بعد از // به عنوان توضیحات نوشته شده اند! البته PHP دارای انواع دیگری نیز هست که ما در این مطب به آن ها نخواهیم پرداخت. فقط برای استفاده از یک متغیر باز هم باید نام آن را با $ همراه سازید. برای مثال برای چاپ مقدار متغیر a که در بالا تعریف کردیم باید به صورت زیر عمل کنیم :

echo ‹my name is $a›;

همچنین برای تعریف یک ثابت در PHP از سینتاکس زیر پیروی کنید :

define(«CONST_NAME», «farasun»);

تعریف توابع در PHP

می خواهیم متد زیر که به زبان سی شارپ است را به یک تابع PHP تبدیل کنیم :

private bool Example(int arg)
{
if (arg == 10) return true;
else return false;
}

همانطور که گفتیم در PHP هنگام تعریف متغیر نوع آن را مشخص نمی کنیم. در تعریف تابع نیز احتیاجی به تعیین نوع برگشتی تابع یا نوع آرگومان های آن نداریم. تابع متناظر با متد بالا در زبان PHP چنین چیزی می شود :

function Example($arg)
{
if ($arg == 10) { return TRUE; }
else { return false; }
}

مشاهده می کنید که در اینجا دیگر خبری از کلمات کلیدی private یا bool نیست! در ASP.NET هر صفحه خودش یک کلاس است اما در PHP چون به صورت پیش فرض کلاسی وجود ندارد پس خبری از private یا public بودن تابع نیست. برای صدا زدن تابع نیز کافیست نام آن را همراه با پارامترهای آن صدا بزنیم. همانند سی شارپ یا ویژوال بیسیک خودمان!

جایگزینی برای Response.Redirect

ما در ASP.NET برای فرستادن کاربر به یک صفحه وب دیگر از Response.Redirect استفاده می کنیم که در حقیفت یک درخواست به مرورگر کاربر برای تغییر صفحه وب می فرستد. در PHP تابعی به نام header وجود دار که کی تواند یک هدر HTTP را به مرورگر کاربر بفرستد. با کد PHP زیر می توانیم کاربر را به سایت گوگل بفرستیم :

header(«location: http://www.google.com&raquo;);

جایگزینی برای Request.Url

برای بدست آوردن آدرس URL صفحه وب جاری در ASP.NET از Request.Url استفاده می کنیم. در PHP می توانیم این آدرس را با روش زیر بسازیم :

$host = $_SERVER[‹SERVER_NAME›];
$uri = $_SERVER[‹PHP_SELF›];
echo «$host$uri»;

متغیر host آدرس سایت (به طور مثال http://emaple.com) و متغیر uri آدرس فایل (به طور مثال directory/test.php) را ذخیره می کند. سپس در خط سوم این دو به هم می چسبند و آدرس کامل صفحه را چاپ می کنند.

نکات تکمیلی

در این مطلب کوتاه نمی توان تمام جایگزین ها را معرفی کرد. اکثر جایگزین های پراپرتی ها و متدهای شیء Request را می توانید در متغیر رزور شده $_SERVER پیدا کنید. مستندات کامل این متغیر را در اینجا بخوانید. به علت شباهت زیاد PHP با زبان های خانواده C در اینجا از آموزش ساختارهای کنترلی این زبان مانند if و switch و حلقه های for و while اجتناب کردیم. اگر سی شارپ بلد باشید مطمئن باشید این دستورات PHP را نیز بلد خواهید بود.

در مطالب بعدی به مباحث مورد نیاز دیگر مانند پردازش فرم های وب، کوکی ها و مدیریت Sessionها و دسترسی به داده های یک دیتابیس در PHP خواهیم پرداخت. برای اینکه این مطالب را از دست ندهید، می توانید مشترک فراسان شوید! چطور مشترک شوید؟

farasun.wordpress.com

این مطلب ادامه دارد…