استفاده از Castle ActiveRecord در پروژه های تحت وب

در سری آموزشی Castle ActiveRecord با یک پروژه مثال تحت ویندوز پیش رفتیم و همانطور که مشاهده کردید نکته خاصی در مورد نوع پروژه که تحت ویندوز بود وجود نداشت. اما استفاده از یک ORM در پروژه های تحت وب به علت ماهیت خاص وب، استراتژی خاصی را نیز می طلبد. در یک پروژه تحت وب، ممکن است کاربران زیادی وجود داشته باشند که هر کدام درخواست هایی را برای برنامه ما می فرستند که اکثر این درخواست ها مربوط به دسترسی به داده ها باشند.

ساده ترین روش برای استفاده از Castle ActiveRecord در یک برنامه تحت وب اضافه کردن خاصیت isWeb=»true» در بخش کانفیگ CAR در فایل web.config است. این کار باعث می شود تا CAR مجبور به استفاده از استراتژی متفاوتی برای نگهداری نمونه های Sessionهای NHibernate بکار بگیرد. در اینجا قصد نوشتن توضیحات اضافه را ندارم، بهتر است نمونه کانفیگ ActiveRecord برای یک برنامه تحت وب را مشاهده کنید :

<activerecord
 isWeb="true"
 isDebug="true"
 threadinfotype="Castle.ActiveRecord.Framework.Scopes.HybridWebThreadScopeInfo, Castle.ActiveRecord">
 <config>
 <add key="connection.driver_class"
 value="NHibernate.Driver.SqlClientDriver"/>
 <add key="dialect"
 value="NHibernate.Dialect.MsSql2008Dialect"/>
 <add key="connection.provider"
 value="NHibernate.Connection.DriverConnectionProvider"/>
 <add key="connection.connection_string"
 value="Data Source=.\SQLEXPRESS;Initial Catalog=RegisterUsers;Integrated Security=True;Pooling=False"/>
 <add key="proxyfactory.factory_class"
 value="NHibernate.ByteCode.Castle.ProxyFactoryFactory, NHibernate.ByteCode.Castle"/>
 <add key="SessionScopeWebModule"
 value="Castle.ActiveRecord.Framework.SessionScopeWebModule"
 name="SessionScopeWebModule"
 type="Castle.ActiveRecord.Framework.SessionScopeWebModule"/>
 </config>
 </activerecord>
 

برای اینکه بتوانیم از الگوی Session per Request استفاده کنیم (همانطور که برای NHibernate پیاده سازی می کنند) باید یک کلاس با کدهای زیر به پروژه خودمان اضافه کنیم :

public class SessionModule : HttpApplication
{
 public SessionModule()
 {
 BeginRequest += new EventHandler(OnBeginRequest);
 EndRequest += new EventHandler(OnEndRequest);
 }

 protected void Application_Start(Object sender, EventArgs e)
 {
 BeginRequest += new EventHandler(OnBeginRequest);
 EndRequest += new EventHandler(OnEndRequest);
 }

 public void OnBeginRequest(object sender, EventArgs e)
 {
 HttpContext.Current.Items.Add("ar.sessionscope", new SessionScope());
 }

 public void OnEndRequest(object sender, EventArgs e)
 {
 try
 {
 SessionScope scope = HttpContext.Current.Items["ar.sessionscope"] as SessionScope;

 if (scope != null)
 {
 scope.Dispose();
 }
 }
 catch (Exception ex)
 {
 HttpContext.Current.Trace.Warn("Error", "EndRequest: " + ex.Message, ex);
 }
 }
}

و البته خطوط زیر را به بخش system.web فایل web.config اضافه کنیم :

<httpModules>
 <add name="ar.sessionscope"
 type="Castle.ActiveRecord.Framework.SessionScopeWebModule, Castle.ActiveRecord"/>
</httpModules>

هنوز کارمان تمام نشده. باید ActiveRecord را در فقط برای اولین اجرای برنامه راه اندازی کنیم. اگر یادتان باشد در یک برنامه تحت ویندوز، راه اندازه اولیه ActiveRecord را در هنگام اجرای برنامه در متد main فایل Program.cs می نوشتیم. در یک برنامه تحت وب این کار را باید در Application_Start انجام دهیم. این متد در یک برنامه تحت وب فقط یکبار و در زمان اجرای اولیه صدا زده می شود و بهترین مکان برای راه اندازی اولیه فریم ورک ActiveRecord است. این متد زمانی که یک فایل Global.asax به پروژه خود اضافه می کنید ایجاد می شود. بدنه این متد برای راه اندازی اولیه ActiveRecord چیزی شبیه کدهای زیر می تواند باشد :

protected void Application_Start(object sender, EventArgs e)
{
 IConfigurationSource configSource = ConfigurationManager.GetSection("activerecord")
 as IConfigurationSource;
 ActiveRecordStarter.Initialize(typeof(User).Assembly, configSource);
}

برای درک بهتر مطلب می توانید پروژه مثال این مطلب را از اینجا دریافت کنید.

یادگیری Castle ActiveRecord با مثال – قسمت هفتم

قسمت اول | قسمت دوم | قسمت سوم | قسمت چهارم | قسمت پنجم | قسمت ششم

نکته : اگر از گوگل ریدر یا هر فیدخوان دیگری استفاده می کنید و کدها را به درستی مشاهده نمی کنید، لطفاً مطلب اصلی را در وبلاگ بخوانید.

یکی از مزیت های مهم استفاده از NHibernate که بسیاری از شرکت ها و توسعه دهندگان فقط به همین دلیل از آن در پروژه ها استفاده می کنند، پشتیبانی از پایگاه داده های محبوبی مثل Oracle, SQL Server, MySQL, Firebird و SQLite است. در این قسمت یاد خواهیم گرفت که چطور Castle ActiveRecord را برای کار با پایگاه داده های مختلف تنظیم کنیم.

اگر خاطرتان باشد در برنامه ویندوزی مثالی که نوشتیم تنظیمات CAR را در فایل App.config ذخیره کردیم (در برنامه های وب در فایل Web.config). این فایل را باز کنید و برای دیتابیس های مختلف به صورت زیر تغییر دهید :

SQL Server

<activerecord>
 <config>
 <add key="connection.driver_class"
 value="NHibernate.Driver.SqlClientDriver"/>
 <add key="dialect"
 value="NHibernate.Dialect.MsSql2008Dialect"/>
 <add key="connection.provider"
 value="NHibernate.Connection.DriverConnectionProvider"/>
 <add key="connection.connection_string"
 value="Data Source=.\SQLEXPRESS;Initial Catalog=MyBookStore;Integrated Security=True;Pooling=False"/>
 <add key="proxyfactory.factory_class"
 value="NHibernate.ByteCode.Castle.ProxyFactoryFactory, NHibernate.ByteCode.Castle"/>
 </config>
</activerecord>

Oracle

<activerecord>
 <config>
 <add key="connection.driver_class"
 value="NHibernate.Driver.OracleClientDriver" />
 <add key="dialect"
 value="NHibernate.Dialect.Oracle10gDialect" />
 <add key="connection.provider"
 value="NHibernate.Connection.DriverConnectionProvider" />
 <add key="connection.connection_string"
 value="Data Source=./Oracle;User ID=MyBookStore;Password=MyBookStore;Unicode=true" />
 </config>
</activerecord>

MySQL

<activerecord>
 <config>
 <add
 key="connection.driver_class"
 value="NHibernate.Driver.MySqlDataDriver" />
 <add
 key="dialect"
 value="NHibernate.Dialect.MySQLDialect" />
 <add
 key="connection.provider"
 value="NHibernate.Connection.DriverConnectionProvider" />
 <add
 key="connection.connection_string"
 value="Database=MyBookStore;Data Source=localhost;User Id=root;Password=" />
 </config>
</activerecord>

Firebird

<activerecord>
 <config>
 <add
 key="connection.driver_class"
 value="NHibernate.Driver.FirebirdDriver" />
 <add
 key="dialect"
 value="NHibernate.Dialect.FirebirdDialect" />
 <add
 key="connection.provider"
 value="NHibernate.Connection.DriverConnectionProvider" />
 <add
 key="connection.connection_string"
 value="Server=localhost;Database=MyBookStore.fdb;User=;password=;ServerType=1;Pooling=false" />
 <add
 key="query.substitutions"
 value="true 1, false 0" />
 </config>
</activerecord>

PostgreSQL

<activerecord>
 <config>
 <add
 key="connection.driver_class"
 value="NHibernate.Driver.NpgsqlDriver" />
 <add
 key="dialect"
 value="NHibernate.Dialect.PostgreSQLDialect" />
 <add
 key="connection.provider"
 value="NHibernate.Connection.DriverConnectionProvider" />
 <add
 key="connection.connection_string"
 value="Server=localhost;initial catalog=MyBookStore;User ID=;Password=;" />
 </config>
</activerecord>

SQLite

<activerecord>
 <config>
 <add key="connection.driver_class"
 value="NHibernate.Driver.SQLite20Driver"/>
 <add key="dialect"
 value="NHibernate.Dialect.SQLiteDialect"/>
 <add key="connection.provider"
 value="MyBookStore.Model.SQLite.SQLiteConnectionProvider, MyBookStore.Model"/>
 <add key="connection.connection_string"
 value="Data Source=Data.db"/>
 <add key="proxyfactory.factory_class"
 value="NHibernate.ByteCode.Castle.ProxyFactoryFactory, NHibernate.ByteCode.Castle"/>
 </config>
 </activerecord>

اگر به کدهای بالا توجه کنید متوجه خواهید شد که Connection Provider مربوط به تنظیمات SQLite با بقیه فرق دارد. این تفاوت به این علت است که NHibernate در نسخه 2 از System.Data.SQLite به صورت توکار پشتیبانی نمی کند. برای اینکه این پشتیبانی را خودمان اضافه کنیم یک کلاس جدید به پروژه Model برنامه مثال اضافه می کنیم که کدهای آن را در زیر مشاهده می کنید :

public class SQLiteConnectionProvider : NHibernate.Connection.DriverConnectionProvider
 {
 private static System.Data.IDbConnection m_Connection;

 public override System.Data.IDbConnection GetConnection()
 {
 if (m_Connection == null)
 m_Connection = base.GetConnection();
 return m_Connection;
 }

 public override void CloseConnection(System.Data.IDbConnection conn)
 {
 //Do nothing
 }
 }

همانطور که مشاهده می کنید انتخاب دیتابیس برای ذخیره داده ها هنگامی که از NHibernate استفاده می کنید کار آسانی است. پروژه مثال این مطالب با SQL Server، Oracle و SQLite با موفقیت آزمایش شده است. مستقل شدن از دیتابیس برای ذخیره داده های یک برنامه، ویژگی بسیار کارآمدی است که با استفاده از Castle ActiveRecord آسان و قابل دسترس است.

این مطلب آخرین قسمت سری آموزشی Castle ActiveRecord به همراه مثال بود اما باز هم در مورد آن در این وبلاگ مطلب خواهیم داشت. اگر خواننده این سری مطالب بودید، لطفاً نظر کلی خودتان را در قسمت نظرات همین پست با من در میان بگذارید.

پ.ن : برای دانلود پروژه مثال این سری مطالب باید چند روز صبر کنید تا کامل شود.

یادگیری Castle ActiveRecord با مثال – قسمت ششم

قسمت اول | قسمت دوم | قسمت سوم | قسمت چهارم | قسمت پنجم

نکته : اگر از گوگل ریدر یا هر فیدخوان دیگری استفاده می کنید و کدها را به درستی مشاهده نمی کنید، لطفاً مطلب اصلی را در وبلاگ بخوانید.

مشکل Select N+1 در ORMها

استفاده از یک ORM می تواند توسعه یک پروژه را بسیار سریع و آسان کند اما آگاهی نداشتن از برخی مسائل در مورد ORMها ممکن است باعث پایین آمدن شدید کارایی اپلیکیشن شما شود. یکی از مهم ترین و جدی ترین مشکلاتی که می تواند به شدت کارایی اپلیکیشن شما را پایین بیاورد، مشکل Select N+1 است. برای درک این مشکل بهتر است نمونه ای در مورد پروژه مثال کتاب فروشی ذکر شود. فرض کنید از Lazy Loading در سطح کلاس های این پروژه استفاده نمی کردیم، به نظر شما با اجرای یک خط کد زیر چه اتفاقی می افتد؟

Book[] books = Book.FindAll();

شاید منظورمان از نوشتن کد بالا این بوده که تمام کتاب ها را از دیتابیس بخوانیم، اما با این کار در واقع کل جدول های دیتابیس مان را خواهیم خواند! اجرای این خط باعث می شود تا برای هر کتاب، اطلاعات موضوعات، نویسنده، انتشارات، سفارشات و مشتریان هم از دیتابیس خوانده شوند. به این مشکل در ORMها، Select N+1 گفته می شود که خوشبختانه در Caslte ActiveRecord با تعریف رابطه ها به صورت Lazy قابل حل است.
در پروژه مثالی که مورد بررسی قرار گرفت تمام کلاس ها و تمام رابطه ها به صورت Lazy تعریف شده اند. برای تعریف یک کلاس به صورت Lazy کافیست تا صفت [ActiveRecord(Lazy=true)] را به آن اضافه کنید. با این کار شما باید تمام پراپرتی های کلاس را به صورت virtual تعریف کنید تا NHibernate بتواند در زمان اجرا، متد ها و پراپرتی های کلاس شما را override کند و فقط داده هایی را برای شما بارگذاری کند که واقعاً به آن ها نیاز دارید. فقط به این نکته توجه داشته باشید که Lazy Loading فقط زمانی ممکن است که یک Session در حافظه وجود داشته باشد، در غیر این صورت با یک استثنای NHibernate Lazy Initialization failure مواجه خواهید شد. برای اینکه با این استثنا مواجه نشوید می توانید در صورت نیاز از SessionScope در CAR استفاده کنید.

using (new SessionScope())
 {
 Category category = Category.Find(SelectedCategoryId);
 Books = Book.GetByCategory(category);
 }

Lazy Loading در سطح رابطه ها

فعال کردن Lazy Loading برای رابطه های یک موجودیت روی کارایی برنامه تاثیر بسیار زیادی دارد. Lazy مربوط به تمام رابطه ها به صورت پیش فرض برابر false است. برای رابطه های HasMany و HasAndBelongsToMany باید Lazy را برابر true و برای رابطه های BelongsTo صفت Lazy را برابر FetchWhen.OnInvoke قرار دهید. در این مورد نیز شما باید تمام پراپرتی ها و رابطه ها را به صورت virtual تعریف کنید. زمانی که یک رابطه مجموعه ای را به صورت Lazy تعریف می کنید، NHibernate تنها زمانی آیتم های آن را لود خواهد کرد که برنامه شما به یکی از اعضای آن دسترسی پیدا کند. در مورد رابطه های Lazy نیز حتماً باید یک SessionScope وجود داشته باشد تا NHibernate بتواند داده ها را فقط هر موقع نیاز بود برای شما لود کند.

لاگ کردن کدهای SQL تولید شده توسط NHibernate

برای اینکه بفهمیم Castle ActiveRecord چطور با دیتابیس حرف می زند و چه کارهایی در پشت پرده انجام می دهد تا ما از وجود دیتابیس بی خبر باشیم، می توانیم با استفاده از کامپوننت Log4net کوئری های SQL که توسط NHibernate ایجاد می شوند را به صورت فایل های log ذخیره و در صورت نیاز مشاهده کنیم. برای این کار شما باید به اسمبلی log4net.dll (که معمولاً همراه CAR هم وجود دارد) در پروژه خود ارجاع دهید. در مورد پروژه مثال ما که تحت ویندوز است، باید فایل App.config را به صورت زیر تغییر دهیم (در صورتی که از دات نت فریم ورک 4.0 استفاده می کنید) :

<?xml version="1.0"?>
<configuration>
 <configSections>
 <section name="activerecord"
 type="Castle.ActiveRecord.Framework.Config.ActiveRecordSectionHandler,
 Castle.ActiveRecord"/>
 <section name="log4net"
 type="log4net.Config.Log4NetConfigurationSectionHandler,
 log4net" />
 </configSections>
 <startup useLegacyV2RuntimeActivationPolicy="true">
 <supportedRuntime version="v4.0" />
 </startup>
 <activerecord>
 <config>
 <add key="connection.driver_class" value="NHibernate.Driver.SqlClientDriver"/>
 <add key="dialect" value="NHibernate.Dialect.MsSql2008Dialect"/>
 <add key="connection.provider" value="NHibernate.Connection.DriverConnectionProvider"/>
 <add key="connection.connection_string" value="Data Source=.\SQLEXPRESS;Initial Catalog=MyBookStore;Integrated Security=True;Pooling=False"/>
 <add key="proxyfactory.factory_class" value="NHibernate.ByteCode.Castle.ProxyFactoryFactory, NHibernate.ByteCode.Castle"/>
 </config>-->
 </activerecord>
 <startup><supportedRuntime version="v4.0" sku=".NETFramework,Version=v4.0"/></startup>

 <log4net>
 <appender name="trace" type="log4net.Appender.TraceAppender, log4net">
 <layout type="log4net.Layout.PatternLayout,log4net">
 <param name="ConversionPattern" value="%d [%t] %-5p %c [%x] &amp;lt;%P{user}&amp;gt; - %m%n" />
 </layout>
 </appender>
 <appender name="console" type="log4net.Appender.ConsoleAppender, log4net">
 <layout type="log4net.Layout.PatternLayout,log4net">
 <param name="ConversionPattern" value="%d [%t] %-5p %c [%x] &amp;lt;%P{user}&amp;gt; - %m%n" />
 </layout>
 </appender>
 <appender name="rollingFile" type="log4net.Appender.RollingFileAppender,log4net" >
 <param name="File" value="log.txt" />
 <param name="AppendToFile" value="true" />
 <param name="RollingStyle" value="Date" />
 <param name="DatePattern" value="yyyy.MM.dd" />
 <param name="StaticLogFileName" value="true" />
 <layout type="log4net.Layout.PatternLayout,log4net">
 <param name="ConversionPattern" value="%d [%t] %-5p %c [%x] &amp;lt;%X{auth}&amp;gt; - %m%n" />
 </layout>
 </appender>
 <root>
 <priority value="ALL" />
 <appender-ref ref="rollingFile" />
 </root>
 </log4net>
</configuration>

هنگامی که show_sql را در تنظیمات CAR تغییر می دهیم، در واقع به NHibernate می فهمانیم که قصد مشاهده کدهای SQL تولیدی اش را داریم. برای اینکه log4net را برای انجام وظیفه اش آماده کنیم باید یک خط کد به فایل Program.cs پروژه خود اضافه کنیم. این خط کد را قبل از اجرای فرم اصلی برنامه در فایل Program.cs اضافه کنید :

log4net.Config.XmlConfigurator.Configure();

با انجام این تغییرات از این به بعد با هر بار اجرای برنامه یک فایل log.txt در کنار فایل اجرایی پروژه ایجاد خواهد شد که در آن تمام مسائل پشت پرده CAR و NHibernate ثبت خواهد شد. این فایل برای عیب یابی و مشاهده کوئری های اجرا شده توسط NHibernate بر روی دیتابیس کاربرد خواهد داشت. در واقع این فایل تمام اطلاعاتی را که برای Debug کردن یک پروژه مبتنی بر NHibernate نیاز است را در خود ذخیره می کند.

ایجاد فایل های نگاشت NHibernate از روی کلاس های CAR

هر چند Castle ActiveRecord شما را از فایل های کانفیگ XML معمول NHibernate بی نیاز می کند، اما اگر می خواهید بدانید که CAR چطور عملیات Mapping را برای شما انجام می دهد، می توانید از آن بخواهید تا فایل های Mapping را برای شما تولید کند. برای این کار باید حالت isDebug مربوط به CAR را در فایل کانفیگ خود برابر true قرار دهید تا CAR مجبور شود فایل های نگاشت NHibernate را در کنار پروژه شما تولید کند. در این صورت باید به قسمت تنظمیات Castle ActiveRecord در فایل App.config پروژه مثال خود صفت isDebug=»true» را اضافه کنید. پس از اجرای برنامه خواهید دید که فایل های Mapping توسط NHibernate در کنار پروژه شما به ازای هر کلاس ایجاد خواهد شد. این فایل ها برای مشاهده جزئیات نگاشت، پیدا کردن و رفع یک مشکل و یا حتی گزارش یک باگ به تیم NHibernate کاربرد دارد.

farasun.wordpress.com

این مطلب ادامه دارد…

برای اینکه مطالب بعدی را از دست ندهید، مشترک فید فراسان شوید!

یادگیری Castle ActiveRecord با مثال – قسمت پنجم

قسمت اول | قسمت دوم | قسمت سوم | قسمت چهارم

نکته : اگر از گوگل ریدر یا هر فیدخوان دیگری استفاده می کنید و کدها را به درستی مشاهده نمی کنید، لطفاً مطلب اصلی را در وبلاگ بخوانید.

اعتبار سنجی موجودیت ها در Castle ActiveRecord

یک ORM خوب بدون داشتن ویژگی Validation یا اعتبار سنجی کامل نیست. در Castle ActiveRecord با استفاده از کلاس ActiveRecordValidationBase می توان خصوصیات موجودیت ها را قبل از رسیدن به دیتابیس اعتبار سنجی کرد. برای این کار باید کلاس مورد نظر را از کلاس ActiveRecordValidationBase به جای کلاس ActiveRecordBase به ارث برد. با استفاده از امکانات موجود در فضای نام Castle.Components.Validator می توانید قوانین اعتبار سنجی مورد نظر خود را برای پراپرتی های کلاس خود تعریف کنید تا در صورت اشتباه بودن مقادیر وارد شده برای آن ها، آبجکت از ذخیره شدن اطلاعات در دیتابیس جلوگیری کند.   به مثال زیر توجه کنید :

[ActiveRecord(Table="Customers", Lazy=true)]
 public class Customer: ActiveRecordValidationBase<Customer>
 {
 [PrimaryKey(PrimaryKeyType.Native)]
 public virtual long ID { get; set; }

 [ValidateNonEmpty]
 [Property(NotNull=true, Length=250)]
 public virtual string Title { get; set; }

 [Property(Length=50)]
 public virtual string ContactNumber { get; set; }

 [ValidateEmail("Not like an email")]
 [Property(Length=250)]
 public virtual string Email { get; set; }

 [ValidateLength(10,400)]
 [Property(Length=400)]
 public virtual string Address { get; set; }
}

این همان کلاس Customer پروژه مثال MyBookStore است که این بار از کلاس ActiveRecordValidationBase به ارث برده شده است که دارای یک متد مهم به نام IsValid است. در فضای نام Castle.Components.Validator صفت های اعتبارسنجی معمول برای استفاده در سنارویوهای معمول وجود دارد که می توانید از آن ها برای انجام اعمال اعتبارسنجی در سطح موجودیت ها استفاده کنید. در اینجا از صفت ValidateNonEmpty برای اطمینان از خالی یا null نبودن مقدار پراپرتی Title، از صفت ValidateEmail برای اطمینان از صحت فرمت ایمیل وارد شده توسط کاربر و از ValidateLenght برای اعتبارسنجی طول رشته وارد شده کاربر برای پراپرتی Address استفاده شده است.

از Validatorهای مهم دیگر این کتابخانه می توان به ValidateIsUnique که چک می کند مقدار خصوصیت در دیتابیس وجود نداشته باشد، ValidateRegExp که چک می کند مقدار خصوصیت با یک Regular Expression هماهنگ باشد و ValidateIsGreater و ValidateIsLesser که مقدار خصوصیت را با مقدار خصوصیت دیگری از نظر بزرگتر یا کوچکتری مقایسه می کند، اشاره نمود.

اگر کاربر بخواهد مقدار نامعتبری را به هر یک از خصوصیت های این کلاس نبست دهد، یک استثنا رخ خواهد داد. برای جلوگیری از این موضوع شما باید اول مطمئن شوید که مقادیر وارد شده برای خصوصیات یک موجودیت با توجه به Validatorهای تعریف شده برای هر کدام، معتبر باشند. متد IsValid چک می کند که تمام اعتبار سنجی ها با موفقیت انجام شده اند و سپس True برمی گرداند.
ممکن است برخی نیازهای اعتبارسنجی شما برای تعریف به صورت Attribute یک خصوصیت مناسب نباشد. اگر اینطور بود می توانید متد IsValid را Override کنید و متد base را زمانی صدا بزنید که مطمئن شدید اعتبار سنجی شما با موفقیت انجام شده است. برای مثال می خواهیم مطمئن شویم که برای خصوصیت Title این کلاس حتماً بیشتر از 6 کاراکتر وارد شود :

public override bool IsValid()
 {
 if (Title.Length > 6)
 return base.IsValid();
 else
 return false;
 }

اگر هر کدام از مقادیر وارد شده برای پراپرتی های این کلاس با توجه به Validation تعریف شده برای آن ها، معتبر نباشد، یک استثنای ValidationException رخ خواهد داد. برای تغییر این رفتار می توانید متد NotIsValid این کلاس را بر اساس نیاز خود Override کنید.

همانطور که مشاهده کردید، استفاده از Validationها و تعریف اعتبارسنجی های سفارشی در سطح موجودیت ها در Castle ActiveRecord بسیار آسان در عین حال قدرتمند است. شما بر اساس نیاز پروژه خود می توانید پیچیده ترین اعتبار سنجی ها را با استفاده از امکانات این کتابخانه در سطح موجودیت های خود پیاده سازی کنید. این یکی از دلایل مهمی است که Castle ActiveRecord را در نظر من و بسیاری دیگر محبوب ساخته است.

farasun.wordpress.com

این مطلب ادامه دارد…

برای اینکه مطالب بعدی را از دست ندهید، مشترک فید فراسان شوید!